Mouse of destruction en andere verhalen

Ja, die muis komst straks pas; eerst even braaf verder lezen. Afgelopen weekend was hier een lang weekend vanwegen de zomer-bank-holiday. Nou, die zomer hebben we hier dit hele jaar nog niet echt gezien... Maar goed, mag de pret niet drukken. Op zaterdag zijn we naar Bath geweest. Wel met wat vertraging, want de kaartjesautomaat wilde de pinpas niet herkennen. Wij naar de bank, want we dachten dat dat aan de blokkering van de pas door Tries lag, eerder die week (zie een blogje terug). Nee, bleek aan de kaartjesautomaat te liggen. Wij dus maar extra cash uit de muur getrokken. Het plan was om eerst een stuk te gaan wandelen rond Bath, dan lekker te gaan eten en tot slot twee uurtjes bijkomen in het beroemde water. Nu weten wij dat plannen tricky is op dit eiland, maar optimisten als wij zijn...

De wandeling begon leuk. Naar het begin van de Skyline Walk lopen ging via de vele kanalen die Bath rijk is. Leuk met bootjes en sluisjes en lekker in de zon. Eenmaal het punt gevonden, konden we aan de eigenlijke wandeling van 10 km beginnen. Kaartje en beschrijving erbij; wat kan daar nou mis gaan... Het bleek al gauw dat de Engelsen zelf de route behoorlijk mijden want hij was totaal overgroeid met brandnetels en bramen. Gelukkig waren we hierop voorbereid en dus van top tot teen ingepakt. In het begin kwamen we ook nog met enige regelmaat pijltjes tegen die we moesten volgen. Volgens de routebeschrijving was de wandeling heel goed aangegeven met deze pijltjes... Maar al gauw waren we ze kwijt. En toen zijn we dus ook verkeerd gelopen. We hebben maar ongeveer de helft van de route gezien. Die was wel mooi en ging door de bossen rondom de stadskern van Bath met prachtig uitzicht over de stad. Ook kwamen we langs een klein nepkasteeltje uit de 18de eeuw; meer een soort decorstuk. Af en toe was het flink klimmen, want Bath ligt in een dal. De vergezichten over het omringende platteland waren ook spectaculair. Maar wij waren inmiddels stik chagerijnig en wilde nog maar een ding: High Tea.

Op naar ons favoriete plekje: Hands Tearooms (http://www.handstearoom.co.uk/). De High Tea bestaat daar uit: thee/koffie naar keuze, sandwhich naar keuze, scone met cream en jam, cup cake, brownie en luxe chocoladekoekje. Daar ben je wel even zoet mee. En omdat we jullie ook wat gunnen, hebben we er een foto van genomen!

En daarna was het puur genieten in het 33,5 graden warme water van het Bath Spa (http://www.thermaebathspa.com/). Heerlijk! Vooral de waterfall shower is bij mij favoriet. Maar de steamrooms zijn ook heel lekker en het uitzicht op de abbey vanaf de rooftop pool is ook niet verkeerd. Zelfs Tries houdt wel van Bath Spa. Je kunt er tenslotte niet zwemmen...

Onze vrije maandag hebben we doorgebracht op Wilton House (http://www.wiltonhouse.com/). Vanaf Salisbury is dat een uurtje lopen langs een mooie weg. Alleen het laatste stukje is effe lastig; als je tenminste niet platgereden wil worden bij de Earl van Pembroke op de stoep. In de voormalige manage van het landgoed is een film over de geschiedenis te zien en zijn de wasserij en een Tudor keuken nagebouwd. Het eigenlijke huis staat vol met antiek, antieke sculpturen en kunst. Vooral de antieke sculpturen zijn een must voor iedere klassieke archeoloog. De Earl heeft meer echte beelden dan het RMO. Wel jammer dat er verder geen uitleg bij staat en dat alles als kunst wordt gepresenteerd. Dan mis je toch wel de context. Wat mij betreft wordt het tijd dat de Earl ze aan het British Museum kado doet. Samen met de romeinse sarcofagen en steles. Ruimt lekker op.

De prenten en schilderijenverzameling mag er ook wezen. Holbeintje hier, Italiaanse meester daar, Rembrandtje en daartussen natuurlijk de echte winters van Brueghel en de bootjes van Van derVelde. Bovendien heeft de Earl de grootste verzameling Van Dycks. En de kamers zelf mogen er ook zijn. Na het huis, was het tijd voor een rondje door de tuin. Daar staan vooral kolossale bomen met mooie silhouetten. En er is een rozentuin met rozen die heel lekker ruiken. De Japanse watertuin mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Al met al een geslaagd dagje uit!

En dan nu het verhaal van de muis. Kom ik vanmiddag thuis na een dag hard werken. Plof op de bank met een artikel over bewerkt bot uit Hongarije; hoor ik steeds een raar geluid. Nadat ik het artikel uit had, ging ik maar eens op onderzoek. Zit de kat voor een van de keukenkastjes. Wolkjes meel ontsnapten via de kier tussen het kastje en het deurtje. En weer dat rare geluid. Kastje voorzichtig opengetrokken en daar een enorme chaos aangetroffen. Ook schoot er iets weg. Stimpy door het dolle heen. De muis had eerst maar eens het volkoren zelfrijzend meel uitgeprobeerd, toen de linzen, ook de suiker en de bloem en dan natuurlijk nog de mungbonen. Van vreugde had de muis maar even over het volkorenmeel gepiest... Ik m'n ouders bellen; die hebben tenslotte wel vaker muizen gehad. Nog tijdens het telefoongesprek keken mij twee guitige oogjes van onder het keukenkastje aan. Echt met zo'n blik van "kan het deurtje dicht, dan kan ik in rust verder eten"...

Inmiddels zijn alle aangeknaagte etenswaren weggegooid en zit al het andere in muisdichte bakken en blikken. Het gat in de achterkant van het kastje voor de hoofdkraan is vakkundig dichtgestopt, dus muis heeft het nakijken. Stimpy blijft het een leuk kastje vinden!

Op bezoek bij de koningin.

Nou, die dame van de bank had dus mooi de kaart niet gedeblokkeerd. En daar kwam ik pas achter toen ik wou internetbankieren. Mijn veiligheidscode was gewist. Nu ben ik niet zo van het onthouden van cijfertjes en zeker niet één van 10 cijfertjes. Nu hebben ze in Nederland gelukkig telefoonnummers van 10 cijfertjes en sommige daarvan ken ik gelukkig na jaren oefenen wel uit m'n hoofd. Nu hebben we dus een nieuwe veiligheidscode, joepie!

Maar goed, hier wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Wel over ons bezoek aan de koningin vorige week zaterdag. Dat was een hele belevenis. Door de verregende zomer hebben we weinig van dit eiland gezien dit jaar. Met een dubieuze weersvoorspelling waren wij op zoek gegaan naar een combi-uitje: binnen c. q. buiten. Dat werd dus Windsor Castle, één van de optrekjes van Liz en Phil. Nou, wij willen er niet wonen. Ze zitten namelijk precies op de aanvliegroute van Heiderijtje en dus komt er elke 45 seconde een vliegtuig over. En niet van die kleintjes ook. Vreemd genoeg is Windsor wel de favo verblijfplaats van de koningin. Ze zal wel doof zijn, want dubbelglas hebben wij niet gezien. En voor het feit dat het zo'n "groene" familie is, zaten er gewone gloeilampen in de kroonluchters, foei!

Het optrekje zelf was wel aardig. Begin jaren '90 brandde een deel van de mooie kamers af en het kasteel is na jarenlange restauratie net weer open voor bezoekers. Nu wordt er gefluisterd dat die brand maar goed was ook, want de zaak stond op instorten. Tja, waarom zou de koningin wel in een goed onderhouden huis wonen? Je moet tenslotte wel een beetje volksna blijven!

Naast een immens poppenhuis, hebben we veel kunst met een grote, oude K gezien. De familie is niet bepaald platzak en dus barst het er van de Holbeins, Da Vinci's, Brueghels en Rubens. Het hangt er zo vol dat je bijna gaat denken dat het behang er niet strak op zit en dat ze wat te verbergen hebben.

Na al die kunst hebben we een kijkje buiten genomen. Het was tenslotte nog steeds droog. Daar hadden ze op gepaste afstand jongens en meisjes in rood-zwarte apenpakjes staan. Die begonnen geheel uit zichzelf om de zoveel tijd een leuk dansje met geweer-en-banjonet uit te voeren. Noemen ze ook wel wisselen van de wacht. Na het dansje even te hebben aangezien, zijn we de St George kapel gaan bekijken. Hoewel de Engelsen tegenwoordig bijna allemaal lid zijn van de één of andere dierenbeschermingsclub, hebben ze als nationale heilige Joris. U weet wel die van de draak... In de kapel kan je gezellig over Henkie 8 en Jane Seymour heen lopen. Die man was trouwens wel echt een beer van een vent aan z'n harnas te zien. Inmiddels waren we wel aan een broodje toe. En hoewel er bij de kaarsjes een kopie van het Onze Vader lag, konden wij op het hele Castle geen dagelijks brood vinden.

Uiteindelijk buiten het kasteel een broodjeszaak gevonden en het één en ander ingeslagen. Het weer was zo lekker dat we besloten van Windsor naar Eton te lopen. Daar staat de wel bekendste kakschool van Europa. Maar je mag er alleen in als je een kaartje koopt. Nou, laat maar zitten. Dan maar terug naar de Thames en het path op. Via Windsor zijn we toen naar Datchet gelopen. Onderweg mochten we niet verder want de heleboel was afgezet. Komt daar net de paardentrailer van Anky van Grunsven aanrijden. Wij haar hoofdgroom aangeschoten om te vragen wat er aan de hand was. Blijkt de koningin haar voortuin te hebben uitgeleend voor de Europese kampioenschappen "doe meer met paard". Tja, al dat rookvlees gaat ook vervelen. En ja hoor, een paar stappen verder lopen we langs Anky.

Na een flinke omweg kwamen we weer terug bij het water. Hoewel het er heel mooi is en we veel verschillende vlinders en libelles hebben gezien, gaat de vliegtuigherrie je al gauw vervelen. Eenmaal in Datchet vroegen we locals of het mogelijk was nog verder langs de Thames naar het volgende station te lopen. Huh, lopen? Na local nummer-ik-weet-niet-hoeveel bleek dat niet mogelijk, maar we konden wel naar Old Windsor. Dat was erg leuk volgens deze local. Had geen station, maar was niet zo ver en dus konden we dan weer terug naar Datchet en vandaar de trein pakken. Nu kennen wij dat engelse "leuk" inmiddels wel en we gingen dus ook met een heel apart gevoel van binnen op pad...

Het enige leuke aan Old Windsor is de weg er heen en het sluisje er vlak bij. Het plaatsje zelf heeft kraak nog smaak en al helemaal niks "olds". Die locals ook altijd. Wij dus maar weer terug naar Datchet en op de trein terug naar huis. Op Clapham Junction (Londen) moesten we overstappen en hadden we tijd voor een hapje eten. Daar zagen wij iets nieuws: de Urban Picnic Box (http://www.up-box.co.uk/). Superlekkere maaltijden in een kartonnen doos, compleet recyclebaar en met een landenthema. Wij namen de Morrocan: kip, couscous, kikkererwten salade, komkommer in yoghurt en een brownie toe. Goede, organische kwaliteit en absoluut geen vette hap. Een echte aanrader!

Bank perikelen

Op het moment hoost het hier maar weer eens. En aangezien ik niet van plan ben om een nat pak te halen door naar ‚huis‘ te gaan, kan ik net zo goed iets anders zinnigs gaan doen. Zoals jullie op de hoogte brengen van wat mij vandaag is overkomen.

Vanochtend belde Jessica mij op de universiteit om te zeggen dat de nieuwe bewoners van ons oude adres de post van de afgelopen maanden hadden doorgestuurd. We hadden gedacht alles omgezet te hebben, maar er slipt af en toe wel eens een organisatie door de mazen van het net, met name bij mij. In dit geval betrof het de bank; de Honkong-Sjanghai-Bankok- en nog eentje bank (HSBC). Die hadden wat reclame en andere onzin naar de Middleton Road gestuurd en dat moest maar even veranderd worden. „Goed“, zeg ik, „dan stuur ik wel even een briefje“. Nee, vond Jessica, bel nu gewoon even, dat is veeeel makkelijker. Een goed verstaander heeft een half woord nodig. Normaal gesproken zou dat inderdaad veel makkelijker moeten zijn, maar niet hier en niet nu. Dat wist ik echter toen nog niet. Daarom ben ik braaf op het internet het telefoonnummer van de bank gaan opzoeken. Dat was geen probleem, en het intoetsen van het telefoonnummer ook niet. Daarna begon de ellende. Ik verwachtte nu een bandje met een menu met opties: voor vragen over bankrekening toets 1, voor vragen over credit card toets 2, enz. Maar dat was niet het geval. Bij de HSBC moet je eerst de code van de bank waarbij je ingeschreven staat intoetsen. Dus ik gooi de hoorn erop, want die wist ik niet. Die code staat wel op je bankpas vermeld, maar dat is een ellenlang nummer en ik was vergeten hoe je dat ding precies moest opsplitsen om de code eruit te vissen. Gelukkig wist het internet raad: de eerste vier cijfers staan nergens voor, dan volgt de zescijferige sort-code en dan het achtcijferige rekeningnummer. Om het geheel nog wat makkelijker te maken is het nummer na zes cijfers in tweeën gesplitst. Je moet er maar op komen. Vervolgens heb ik nog een keer gebeld. Nu dacht ik goed voorbereid te zijn. Dacht ik. Sort code ingetoetst en ik denk, nu krijgen we iemand aan de lijn die hulpvaardig vraagt wat zij of hij voor mij kan doen. Mooi niet dus. HSBC is niet snel tevreden en wilde vervolgens mijn rekeningnummer weten. Gelukkig wist ik dat na het intermezzo op het internet op mijn bankpas te vinden, dus dat had ik ook goed. Nog niet genoeg van dat alles, wilden ze ook nog mijn geboortedatum weten. Ingetoetst, krijg je te horen dat deze datum niet overeenkomt met hun gegevens. „Ha”, denk ik, “krijgen we dat gedonder weer, lang leve de joint account”. Jessica en ik hebben namelijk na veel moeite een gezamelijke rekening gekregen. Ik kreeg een tweede kans om mijn geboortedatum in te toetsen en typte vervolgens Jessica’s geboortedatum in. Dat was goed. Vervolgens wilde de ingeblikte HSBC dame het eerste en dan het laatste cijfer van de security code weten, en voegde er fijntjes aan toe dat als je nu oplegde de kaart automatisch geblokkeerd zou worden. „F***ing ducks“ denk ik, en vreesde al het ergste. En natuurlijk werd mijn vrees bewaarheid. HSBC wilde niet de security code op mijn kaart maar op die van Jessica, en die wist ik natuurlijk niet. Vervolgens kreeg ik te horen dat mijn kaart geblokkeerd was (volgens Jessica wilden ze trouwens niet de cijfers van de security code op de achterkant van de kaart maar van de tiencijferige code die je bij het openen van een rekening moet opgeven; dat heb ik niet hoeven doen omdat we een gezamelijke rekening hebben).

Vervolgens moest ik aan de lijn blijven, want ik zou worden doorverbonden. Heel interessant. Ze blokkeren je kaart als je de informatielijn belt. Maar goed. Het treurspel gaat verder. De bank had nog niet genoeg gegevens en een levende HSBC-troela wilde vervolgens weten of ik schulden had en wat mijn laatste transactie was geweest. Toen werd eindelijk gevraagd wat HSBC voor mij kon betekenen. Nou, ik wilde graag een adreswijziging doorgeven. Dat was mogelijk, maar ik kreeg wel de indruk dat zoiets erg laag op haar prioriteitenlijstje stond. Ik had mij voor dit goed voorbereid. De laatste twee letters van de postcode van ons huidige adres zijn telefonisch namelijk niet eenvoudig door te geven: TE. Ik had daarom voor de zekerheid het Nato-alfabet opgezocht. Dus ik zeg Tango, Echo. Gelukkig kreeg de troela aan de andere kant van de lijn het voor elkaar daar PP van te maken. Dus ik probeer het nog maar eens met een westeuropese variant: Thomas, Easy. Nu ging het goed. Of ze nog meer voor me kon betekenen? Internet bankieren, verzekeringen? Nee, dat hoefde ik niet, maar zou u mijn kaart misschien weer kunnen deblokkeren? Verbazingwekkend genoeg was dat mogelijk. We hebben dit akkefietje namelijk al eens eerder gehad met mijn credit card. Die werd ook geblokkerd omdat ze niet mijn maar Jessica’s nummer wilden weten. Toen moest Jessica persoonlijk aan de telefoon komen en allerlei gegevens opdreunen voordat ik mijn kaart weer kon gebruiken. Ik had gedacht dat dat nu wel weer het geval zou zijn. Maar dat was niet zo. Eigenlijk ging dit deel verbazingwekkend simpel. Troela ging even babbelen met security en het was gedaan. Zei ze tenminste…

Quo vadis?

Het antwoord op die vraag weten we niet. Het antwoord op de vraag "waar vandaan" weten we echter wel. Dat is, ik weet het. Jessica is er op het moment slechts voor de helft achter. Maar nu ik het hele antwoord weet, begin ik langzaam in te zien dat een half antwoord eigenlijk helemaal niet zo verkeerd is. Iets niet weten kan namelijk best voordelen hebben. Tijdens mijn zoektocht hoopte ik op een voordeelpositie, maar in plaats van voordeel kreeg ik nadeel, hoon en smaad. Het antwoord leverde geen gevoel van euforie, geen juich-stemming, zoiets als de aansluitende trein net halen ondanks 20 minuten vertraging, nee, alleen een doffe bewustwording en het moeten accepteren van feiten. Dezelfde trein net zien wegrijden nadat je in zeven haasten bepakt en bezakt van het ene perron naar het andere bent gerend tegen een stroom van logge chlorestorolanten in. Kennis is macht, maar het zal even duren voor het nieuw verworven inzicht een plaats binnen mijn bewustzijn zal hebben gevonden. Het zal zelfs nog langer duren om dit inzicht op een positieve wijze te etableren en er voordeel mee te doen. Nee, dan Jessica. Zij mag dan wel slechts het halve antwoord weten, maar lachte mijn hele antwoord vierkant uit. Zij is in het voordeel, nog wel. Ook Jessica wil namelijk van de boom van kennis eten, maar de zoetzure appel die ik genomen heb, is niet naar haar smaak. Sterker nog, onze moderne Eva wil geen enkele appel tot zich nemen maar alleen de vruchten van de boom plukken. Iemand anders mag eten, iemand anders die niet ik heet, want ik heb mijn antwoord niet verkregen via de route die zij zich wenst. Ik snap het wel, ik ben de gewone weg gegaan, de standaardroute. Om in treintaal te spreken, van Salisbury via Birmingham New Street naar Beeston. Dat is niet altijd de snelste weg, maar wel de goedkoopste. Jessica wil waarschijnlijk via London. Nou, we zullen zien. Haar proefkonijn is al uitgezocht. Stampertje zit al vol ongeduld te wachten want ook hij wil de hele waarheid weten. En zijn hele waarheid zal Jessica's missende halve waarheid zijn. Tot die tijd is de halve waarheid haar hele waarheid waarmee mijn waarheid geslagen kan worden. Ja, de Genographic Project maakt meer kapot dan je lief is. Mijn mitochondriaal DNA is geanalyseerd en hieruit blijkt ik van moeders zijde een gewoon H'tje ben. Samen met haplogroep R1b van vaders zijde maakt dat van mij een doodgewone Noord-Europeaan. Nu maar afwachten wat Jessica's vader is!

Een lofrede op de spin

Wat zou ik graag een spin willen zijn.

Altijd je huisje bij je.

En in plaats van schoonmaken, weef je gewoon een nieuwe.

Wil je een groter huis dan de buren, dan hoef je je niet tot aan je nek in de schulden. Gewoon een uurtje eerder opstaan en beginnen met weven!

Landsberg am Lech en zo.

Waar waren we gebleven: bij Landsberg am Lech. Nu zult u denken, waar ken ik die naam toch van? Nou, Landsberg had de twijfelachtige eer die plaats te zijn waar A.H. in de gevangenis Mein Kampf schreef. En blijkbaar beviel het hem daar zo goed, dat er later het grootste KZ van Duitsland werd gebouwd. Bovendien werd het de plek voor allerlei Treffen van de H. Jugend. Ver voor A.H. Landsberg ontdekte, was het een heel keurig middeleeuws stadje. En dat is het inmiddels weer. Zeer de moeite van een bezoek waard!

Zo als overal in Beieren stikt het ook hier van de barokke Kees en Miep voorstellingen in bijpassende kapellen, kerken en voormalige kloosterkerken. De Johanniskirche van Dominkus Zimmermann is absoluut een bezoekje waard. Net als de voormalige kloosterkerk van de Ursulinen. Het oude raadhuis, eveneens gebouwd door Dominikus, domineerd met z'n imposante gevel het marktplein. Helaas mogen de auto's hier gewoon komen en dus gaat veel van wat het zou kunnen uitstralen verloren.

Na Landsberg zijn we 's middags doorgereden naar Klooster Wessobrunn. Een beetje architektuur-gek komt deze naam natuurlijk meteen bekend voor. Hier is het gelijknamige Wessobrunner Stück nog al üppig aanwezig. Maar kunstig is het wel. En die leuke non die ons daar de eerste keer rondleidde, was er nog steeds. Met net zo veel humor als de eerste keer. Lekker recht door zee. Helaas is Wessobrunn geen kürort meer voor kinderen met aandoeningen aan de luchtwegen. Het viel ten prooi aan de hervormingen van het gezondheidssysteem. En dat is jammer. Want wat moet je met zo'n enorm gebouw en een handje vol oude nonnen? Ze hadden net twee nieuwe zusters erbij gekregen: twee jonge vrouwen, de ene advocaat en de ander anthropologe. Ja, die hadden dus lekker niets spannends meer om te doen en worden dus binnenkort overgeplaatst.

Van Beieren nu even naar Londen.

Wij waren afgelopen vrijdag in Londen om Patrice van een nieuw paspoort te voorzien. En toen hebben we meteen maar even gegeten in ons lievelingsrestaurant: Masala Zone (http://www.masalazone.com/). Mocht je ooit in Londen zijn, dan moet je daar beslist eens heen. Ze hebben er echte traditionele indische gerechten voor een klein prijsje. Zo eten wij het liefst een Thali. Dat is een groot bord met allemaal kleine kommetjes met verschillende gerechtjes. Heerlijk! 's Middags zijn we ook nog even naar Ice Age 3 in de bioscoop gaan kijken. Tries moest even een paar weken zeuren, maar toen had 'ie ook wat! Heerlijke ongein met een luiaard, twee mammoeten, een sabeltandtijger en nog een handvol uitgestorven dieren. Dit keer kwamen de dino's ook nog even om de hoek kijken. En dat in 3-D. Mensen ga het zien!

Terra excotica

Jullie daar aan het andere kant van het kanaal hebben tenminste nog een beetje zomer. Wij niet. Het is hier koud en erg nat. Weer een verregende zomer, net als vorig jaar en het jaar daarvoor. Ja, en in de regen ga je natuurlijk niet eens even fijn aan de wandel of een leuk stadje bekijken. En dus zitten wij gezellig voor de buis en kijken Tour de France. Ik tenminste. Tries vindt daar niet veel aan. Snap ik natuurlijk niet. Wie wil er nou geen mannen vol met pillen eindeloos de bult op zien rijden? Of gezellig achter elkaar aan in de tijdrit en dan na afloop recepten uitwisselen. Ik zal wel in een diep gat vallen als zondag het laatste rondje op de Champs Élysées wordt gereden...
Gelukkig zijn er nog een hoop andere leuke programma's op de Nederlandse buis. Zo is er het BNN programma "Nu we er toch zijn". Daarbij testen ze de gastvrijheid van mensen door aan te bellen en te vragen om een kopje thee, een maaltijd of een slaapplaats. Dit jaar testen ze Engeland. De eerste aflevering begon in Londen en liet meteen alle eigenaardigheden van de Engelsen de revue passeren. Zo wilde de domme Nederlander zich steeds beleefd voorstellen door z'n hand uit te steken. Nee, daar trappen de eilandbewoners niet in. We raken mekaar mooi niet aan. En ook beleefd om de naam van degeen tegenover je vragen is not done. Oh, zo herkenbaar! Zo gebruiken ze hier in zakelijke correspondentie standaard alleen Jessica. Geen achternaam en geen geachte. Als je geluk hebt dear in plaats van hi. En het yours sincerily is al jaren vervangen door cheers (niet doorgedrongen op Nederlandse middelbare scholen). Uitzendingen terugzien en genieten van het buitenaardse volkje dat Engelsen heet, kun je op http://www.bnn.nl/page/nwetzengeland.

Ja, en Engelsen zijn echt heel raar hoor. Zo bellring ik al een paar weken niet meer op dinsdagavond. Dat komt omdat onze Towercaptain, Jackie, de voormalige Towercaptain uit de jaren tachtig heeft toegestaan te komen kijken. Het vrouwtje staat al met één been in het graf en zit dus de hele avond op een stoel in een hoekje van de toren. Van daaruit terroriseert ze iedereen. Toen ik haar eerst beleefd vroeg en later ronduit mededeelde dat ze daar bij mij in elk geval mee op te houden had, werd ik door haar uitgelachen. Ze wist me verder te vertellen dat ze het recht had mij zo op de huid te zitten aangezien ik er niets van bakte. Nu kan ik best aardig bellringen, maar al die ingewikkelde methodes die hoeven van mij niet zo nodig. Van de meeste van mijn torengenootjes ook niet. Wij gaan daar heen voor de lol, niet om gedrild te worden. Toen mevrouwtje na nog een paar scheldkanonades niet wilde ophouden, heb ik kalmpjes m'n jas gepakt en ben lekker naar huis gegaan. Denk niet dat ook maar een van mijn torenmaatjes ingreep. Oh, nee. Want zie daar een Engels dillema. De oude Towercaptain is hoger in rang en ik de jongste aanwezige. In de feudale Engelse maatschappij heb je dan te luisteren. Zelfs als iemand de grenzen van het fatsoen een beetje overschrijdt. En bovendien houden Engelsen niet van conflicten en ingrijpen betekent conflict. Dus kan je het zelf opknappen.

Maar nou komt het mooie. De volgende zondag verscheen ik gewoon om te bellen (het secreet komt alleen op dinsdag) en er werd met geen woord over het gebeuren gerept. Conflictvermijding ten top. Inmiddels komen twee anderen ook niet meer en denkt een derde er ook over om te stoppen. Maar onze Towercaptain denkt er niet aan haar voorgangster er uit te gooien. Nee, dat zou onbeleefd zijn... Het feit dat Tries en ik tot het hele selecte gezelschap behoren dat er altijd is en als we niet kunnen, netjes afbellen, wordt dan maar even vergeten. Ook het feit dat ik reuze druk ben met m'n proefschrift en onze weekenden zeer kort zijn, spreekt niet in ons voordeel. Maar je weet wel weer precies wat je aan je maatjes hebt na 3,5 jaar: helemaal niets, want het blijven Engelsen!