Er is er een jarig, hoera, hoera!

Patrice heeft voor z'n 41ste verjaardag een feestje in stijl gevierd:

- boterkoek met 41 kaarsjes

- kadootjes

- lievelingseten (met dank aan de Bengalen op Fisherton Street)

- Scrapheap Challenge

Hier een paar impressies:

Effe bijpraten.

Tot mijn grote schrik zag ik dat er voor juni nog helemaal geen berichten geplaatst waren! Hmm, en dat terwijl het al de 25ste is... Nou, dat maken we dan bij deze maar even goed.

Begin juni ben ik een weekendje naar Schleswig geweest. Er zou eigenlijk een conferentie over honden plaatsvinden, maar die ging op het laatste moment niet door. Dan maar gezellig gebruik maken van de gastvrijheid van Jörg en Ute en lekker vakantie vieren. Christian, een collega uit Bremen was er ook met zijn vriendin Lena. Op vrijdag samen met hun eerst een bezoek gebracht aan de vergelijkingscollectie van Schloss Gottorf. Die is ooit speciaal opgezet voor het uitwerken van het botmateriaal van Haithabu. Bij de aanblik van zoveel skeltten gaat elke botminnende archeoloog spontaan kwijlen. Christian en Lena gingen vervolgens langzaam met de motor op huis aan en ik met de fiets richting het centrum van Schleswig.

De binnenstad van Schleswig heeft een paar mooie oude gebouwen en leuke hoekjes/wijkjes. Zo is er de St. Petri Dom uit 1134. Naast een groot eikenhouten altaarstuk uit 1514-1521, het Bordesholmer altaar, is met name leuk dat er onder de witte kalk van de reformatie afbeeldingen van de Noorse godinnen Frija en Frigga te voorschijn kwamen. Frigga is zelfs naakt vliegend op een bezem afgebeeld! Verder zijn er nog twee kloosters bewaard gebleven: het Graukloster (nu Raadhuis) en het St. Johanniskloster. De visserijwijk Holm lijkt wel wat op delen van Harderwijk.

Na wat sightseeing was het tijd voor inkopen. Eerst maar eens naar een goede theewinkel. Hoewel Engeland het theeland bij uitstek zou moeten zijn, is goede thee hier haast niet te krijgen. De meeste Engelsen drinken thee van theezakjes gevuld met een soort theestof. Niet te zuipen! Nu hebben we weer fatsoenlijke rooibos en zwarte thee. En natuurlijk heb ik een heleboel pakken Ruf en Dr Oetker taartmixen ingeslagen en Salatkrönung en Maggi Fix für Griechische Zuchinni Pfanne... Jaja, je zou haast denken dat de Supermarkten in Engeland leeg zijn!

Op Zaterdag ben ik samen met Jörg en Ute naar het bedreigde huisdierenpark in Arche Warder geweest. Sup(p)erschattig al die kleine varkentjes. Vooral het bentheimer varken bleek erg leuk en lekker... Een van de varkens was zo aardig om zich eens lekker uit te schudden terwijl ik er naast stond. Hadden ze mooi nog een zeldzaam varkentje extra! Ter vergelding hebben we 's avonds heerlijk ge-BBQ-ed. In Schleswig hadden ze al ruim zes weken geen regen meer gezien en dus was het weer er heel geschikt voor om buiten te eten.

En toen moest ik op Zondagochtend helaas weer naar huis. De bijna 15 uur terug met de trein. Maar niet voordat ik afscheid had genomen van de schilpad en slangen van Jörg. Hebben niet een hele hoge knuffelwaarde wat mij betreft, maar appart zijn ze wel. Zo eten de slangen levende muizen en de schildpad eet banaan met z'n hele lijf!

Eenmaal terug in Salisbury, ging het gewone leven weer z'n gangetje. Nou, ja. We hebben weer een reis met Rotel Tours geboekt naar Syrië en Jordanië. Nu maar hopen dat het daar rustig blijft zodat we hem niet weer af moeten zeggen. Verder was er een bloemenshow in de Cathedral. Hoewel ze weet ik hoeveel duizende bloemen verwerkt hadden, vielen ze iet wat in het niet in dat grote gebouw. Bovendien was het mij hier een daar een beetje te bond (geen kleursamenhang). Wel hadden ze een soort vliegengordijnen van bloemen geregen die vanaf het plafond naar beneden hingen. Aangezien ik zo handig was het fototoestel te vergeten, heb ik maar wat plaatjes van hun website geleend...

Op onze trouwdag zijn we lekker uit eten geweest in de Lemon Tree. Leuk restaurantje met een enorme Victoriaanse Serre aan de achterkant. Het eten was erg lekker, maar voor Tries een beetje te weinig. En voor mij ook alleen maar genoeg dankzij het machtige toetje: apple crumble met custard. Zo kregen we met z'n tweeën zeven nieuwe aardappeltjes, een schepje tuinbonen, twee wortels in stukjes en zes schijfjes courgette. Nou ja, goed voor de lijn zullen we maar zeggen!

Zo, en nu ga ik stoppen. Binnenkort lezen jullie meer over onze beider verjaardagen en het kado voor Tries.

Vroom Frome!

Nou, met 't kamperen werd het dus niets! Op de site van de BBC was het of wel heavy showers of wel heavy rain. Tja, 'k weet ook niet wat het verschil is tussen deze twee soorten hemelwater... Gelukkig bleek het weer nog wel mooi te zijn op zaterdag en dus besloten we naar Frome te gaan. Da's met de trein zo'n vijf kwartier vanaf hier. De treinen stoppen alleen in het weekend maar eens in de drie uur op Frome. En dat terwijl het toch echt een van de grootste plaatsen in Somerset is; beloofd wat voor de rest van Somerset!


Frome is een heel leuk plaatsje met de meeste monumentale panden van heel Somerset. Leuke geplaveide straatjes en gelegen op een aantal heuveltjes. Het ligt aan de voeten van de Mendips en er ontspringen veel natuurlijke bronnen. Eentje is zelfs gekanaliseerd en loopt als geultje door de hoofdwinkelstraat.



Als eerste bezochten we de kerk van St John. Buiten stonden ze stekjes te verkopen en binnen was de charity koffie-met-zelfgebakken-taart in volle gang. Na een lekker bakkie en een goed stuk taart, kwamen we in gesprek met meneer pastoor. Hij heeft ons heel enthousiast van alles over het gebouw verteld. Het is namelijk vrij bijzonder dat de ramen gemaakt zijn door ten minste vijf verschillende makers die met naam bekend zijn. Hun stijlen lopen heel erg uiteen. En wat oud lijkt, was juist jonger. De hele mooie felgekleurde ramen in vrij stylistische stijl waren bijvoorbeeld van een vader en zoon uit Ierland (O'Connor Sr en Jr) uit het miden van de 19de eeuw. Terwijl de standaard, iet wat donkere ramen uit het begin van de 20ste eeuw stamden.

De kerk was van binnen een grote janboel qua stijlen... Met name de Victorianen hadden de boel weer eens flink opgeleukt tijdens een grote restauratie. En omdat het allemaal nog niet zo vreselijk lang geleden is, is nog bekend waarom bepaalde dingen zijn zoals ze zijn. Zo was de pastoor in der tijd op reis geweest naar Italië. En dat zou hij ze laten weten ook. Medallions à la Donatello zoals gezien in Florence. En heel bijzonder: afbeeldingen geïnspireerd op de apocriefen. Na nog wat foto's te hebben gemaakt, was het tijd voor een rondje stad.



Frome staat met name bekend als een kunstenaars stadje en dat bleek ook wel te kloppen. In het grote Arts Centre hebben we twee hele mooie stukjes aardewerk gekocht. Het gaat om een schaaltje en een kruikje die zijn versierd met hele mooie glinsterende glazuur (tenminste: dat vind ik). Kijk maar eens op de website van de maker: http://www.oliveoildecanters.com/index.php. Ook ben ik me flink te buiten gegaan aan mooie kaarsen. Maar ik heb de mooie (en net effe iets te dure) trui laten hangen, hihihi. Na nog wat gegeten te hebben in het cafe van het Arts Centre, besloten we een stukje langs het riviertje te gaan lopen. Op zich best een idylisch plekje. Maar dan liggen er dus gewoon drie winkelwagentjes in het riviertje weg te roesten! Nu is men hier in Engeland sowieso al niet zo zimperlich met het van zich af gooien van afval, maar hier stonden we dus toch mooi weer effe versteld van!



Na nog een cream tea zijn we teruggelopen naar het station om op de trein te wachten. Als dat ding maar een keer in de drie uur komt, kun je hem maar beter niet missen. Vlak bij het station hebben we ook nog lekker even door de Lidl gestruind.



En dan nu nog even over het zwanennest achter de Waitrose. Achter ons huis ligt de parkeerplaats van een grote supermarkt. Tussen onze straat en de parkeerplaats loopt een vertakking van de Avon. En daar zaten dus twee zwanen te broeden met maar liefst zeven eieren. En vrijdagmorgen waren ze alle zeven uit het ei gekropen. Schattig! Maar nu zijn ze allemaal weg, inclusief de ouderzwanen. Waarschijnlijk werd het toch te druk en zijn ze ergens anders hun heil gaan zoeken.


Nou, dat was het weer voor vandaag!

Op stap.

Zo, 't is alweer een tijdje geleden dat er een berichtje is geschreven voor het blog; but here it comes! Afgelopen week was ik met Mary (van bellringing) en haar vader van 92 (!) op stap in de omgeving van Salisbury. Dan blijkt maar weer eens dat je met een auto toch op meer plekjes komt dan met het openbaar vervoer en de fiets.

Als eerste hebben we een hillfort uit de ijzertijd (700 v. Chr.-43 n. Chr.) bezocht: Danebury. Het grappige is dat ik vaak Danebury als vergelijking gebruik voor botmateriaal van andere vindplaatsen, maar ik was er dus nog nooit geweest. Net als Old Sarum, Figsbury Rings en Maiden Castle is ook dit hillfort heel imposant. En best grappig dat al die dingen hier zo dicht in de buurt zijn. Ook toen was het zuiden van Engeland dus al relatief dicht bevolkt.

Vervolgens hebben we ook nog een bezoekje gebracht aan Mottisfont Abbey. Daar waren Tries en ik een paar weken geleden ook al geweest, maar toen zijn we niet in de tuin of het huis zelf geweest. En nu dus wel. Van de originele Abbey is bijna niets meer over, maar de font is er nog wel. Dit is een bron waar permanent water in omhoog borrelt. Mottisfont is heel beroemd voor z'n ommuurde tuin waarin zo'n 350 verschillende oude rozenstruiken staan. De meeste rozen bloeiden nog niet (alleen die tegen de muur staan), maar er waren ook heel veel verschillende irissen en andere planten die wel bloeiden en heel lekker roken.

Van het weekend gaan we een paar daagjes weg met ons tentje naar Dartmoor. Hopelijk wordt het een beetje goed weer (anders worden we nat...)!

Effe voorstellen...

In Nieuw-Zeeland hebben ze pret met muizen, wij hebben twee spinnen. En dan niet van die kleintjes... Tries is natuurlijk al bang van een babyspinnetje, maar ik moet toegeven dat deze mij toch ook wat te groot zijn! De eerste ontdekte we maanden geleden voor haar holletje in de aanbouw. En de tweede zit in een holletje naast de schoorsteen. En aangezien die uit de aanbouw vandaag aan de wandel was, krijgen jullie d'r nu ook te zien:




Vandaag was ik trouwens gezellig bij de doktersassistente om m'n oren uit te laten spuiten. Sinds er eentje ontstoken raakte weken geleden, leek het de dokter een goed idee ze eens schoon te maken. Niet dat ze heel vies waren, maar toch. Aangezien het beetje smeer dat er zat nogal hardnekkig was, kreeg ik de opdracht er elke dag maar wat olijfolie in te gooien. Dat leverde een heel niew naar bed gaan ritueel op... (Stimpy vond het reuze interresant). Maar vandaag was dan de grote poetsbeurt. Niet dus. Zat in een oor nog steeds een ontsteking (????; die doen normaal toch au?) en uit de ander wilde de smeer nog steeds niet volledig uit. Dus nu heb ik professionele druppels. Drie tot vier maal daags drie tot vier druppels in beide oren. Ja, kan een mens d'r lol wel op hoor! En 't mooie is: ik heb nergens last van!!!


Over twee nachtjes slapen komen wij trouwens gezellig naar Nederland. Ja, da's voor een aantal van jullie te kort dag om nog weg te komen.... Maar wees niet bang, we zullen voornamelijk gaan winkelen. Tries heeft kleren nodig (en met al die korte, dikke Engelsen is het lastig slagen voor ons bonenstaakje) en ik nieuwe broeken. En dan moeten we natuurlijk nog chocoloneys inslaan en crunchies en bobotie (al heeft Waitrose nu een recept) en stroopwafels, etc. En we nemen een pinguin mee. Die moet met een molen op de foto. De pinguin is namelijk eigendom van het plaatselijke opvangcentrum voor niet zo snuggere medemensen. En aan de hand van de foto's van de pinguin leren ze topografie. Leuk he! Nu maar hopen dat de Fransen hem niet afpakken...


En als antwoord op Janneke's opmerking: inderdaad er wordt niet gestemd. Dat kan twee dingen betekenen: we hebben geen lezers of onze lezers zijn te dom om te stemmen. Ons bezoekerstellertje tikt anders lekker door....

't Is hier niet pluis!

Ja, denk je dat er in het saaie Salisbury nooit eens iets gebeurd, mooi mis dus! Gister werd ik door de bank gewaarschuwd dat met mijn credit card geprobeerd is te frauderen. Gelukkig hadden ze het bij HSBC op tijd in de gaten en is er niks afgeboekt. Krijg je met die zuinige Hollanders die maar een limiet van 500 pond hebben! Krijg je bijna medelijden met degene die probeert te frauderen... Maar nog veel spannender is de moord die "achter" ons huis is gepleegd op zaterdagmorgen. Nou, ik was het in elk geval niet, want ik zat op dat moment in Nottingham voor de Food & Drink in Archaeology conferentie. Beregezellig en heel veel nieuwe dingen gehoord en gelezen.

Het was een tweedaagse conferentie en dus werd er overnacht in een heuse hall of residence op de campus. Voor een ex-student uit Nederland is dat dus pure luxe! Wie wil dat niet tijdens z'n studie in vol-pension? 't Ontbijt was gigantisch en lekker. Full english de eerste dag en de tweede dag onbeperkt toast. En 's avonds natuurlijk het drie-gangen diner: tomatensoep, biefstuk in rode wijnsaus met groenten en aardappeltjes en als toetje abrikozenvlaai met vanillesaus. Ja, dat bedoelen ze nou met Food & Drink in de archeologie!

Het gepresenteerde onderzoek was van hoog niveau en erg leerzaam. Zo leerden we dat thee geassocieerd werd met vrouwen in het protestantse noorden, koffie met zakenmensen en intelligentie en chocolademelk met achtergebleven katholieken uit het zuiden... Anderen gingen in op de oorzaken van een schotse hongersnood uit de 18de eeuw, het begrip politeness in Sheffield, kannibalisme op Kreta, het kweken van hele grote ossen, visconsumptie in de middeleeuwen etc. Allemaal heel interessant en goed voor een hoofd vol nieuwe ideeen. En passant kwam ik veel bekenden tegen waarmee ik regelmatig data uitwissel via de emaillijst en er was zelfs een nederlandse studente uit Groningen. En wat waren de Engelsen weer grappig! Echt, hartelijk dank aan alle slecht geklede en/of straallazerus-zijnde mede-conferentiegangers! (behalve dan die bezopen idioot die 's nachts om 2:59 met de deur in huis kwam vallen...).

Zondag na het bellringen en de lunch in het vogelkooitje, zijn we wezen wandelen op het landgoed Mottisfont Abbey. De abdij staat er al lang niet meer (met dank aan Henkie 8) maar het landgoed rond het slot van de plaatselijke adelijke familie is zeer de moeite waard. Het begon meteen goed met waarschuwingen dat delen van het Estate Path zeer modderig waren... Nou, ze hadden beter briefjes op kunnen hangen met de mededeling dat delen van het path wel begaanbaar waren! Na ongeveer 250m (van de ruim 10km) mochten we al door een buiten haar oevers getreden riviertje waden. Helpen waterdichte schoenen ook niet als het er bij je enkels gewoon in loopt... Onderweg kwamen we ook nog bij een leuk kerkje. Tries zegt nog "die is modern hoor". Tja, toute est relative zullen we maar zeggen en voor sommige archeologen is de 12de eeuw inderdaad redelijk modern... Bleek in dit kerkje dus het meest complete middeleeuwse glas-in-lood-raam van de wijde omgeving te zitten!

Aan het eind van onze wandeling, waarin we heel veel blue bells zijn tegengekomen, hadden we eigenlijk best wel dorst gekregen. De trein terug ging maar eens in de twee uur en dus hadden we nog tijd genoeg om de pub tegenover het station in te gaan. Na onze eerder ervaringen met het bezoeken van pubs na wandeltochten (zie eerdere blogs) hadden we er niet veel vertrouwen in. Echter, hier werden we heel vriendelijk ontvangen en hadden ze zelfs thee/koffie met iets lekkers. Een unikum! Het "lekkers" bestond uit zelfgemaakte petit fourtjes; mogen ze vaker doen! Ik denk dus dat we hier wel vaker zullen gaan "wandelen"...

En oh ja, effe voor de ingewijden onder jullie: hebben jullie de laatste Stroom gelezen? Het ApGen gaat steeds meer dingen sponsoren en promoten. Nu had ik ineens een visie. Pasen volgend jaar. De Paus op het Pietersplein. Urbi et Orbi. Ondertiteling onder in beeld: Mede mogelijk gemaakt door het Apostolisch Genootschap, Baarn!

Zomertijd?

Vandaag eindelijk weer een kort berichtje van ons om te laten zien dat we nog leven. Voor degenen die op het vaste land wonen en niet (vaak) in Engeland komen, zal deze zin overkomen als een gewone lichtvoetige opmerking, maar Engeland-kenners zullen de ware betekenis van de eerste zin op waarde kunnen schatten. Overleven in Engeland is namelijk een hele kunst, en soms zelfs een koud kunstje, maar dan wel in de meest letterlijke betekenis van het woord. We hebben al vaker gesproken over de dagelijkse aanslagen die je hier als fietser en voetganger in het verkeer ondergaat en over de ontberingen in woningen (een deel van de ontberingen in onze woning is gisteren overigens min of meer verholpen, maar daarover straks meer). Maar er zijn meer levensbedreigende onaangenaamheden die je hier als economisch vluchteling in Engeland moet pareren. En dat zijn de geestelijke aanslagen. Als je hier lang bent, krijg je allergische reacties op Engels gedrag zoals fairness (lees: dat past mij beter), politeness (lees: een leugentje om bestwil) en health & safety (lees: jullie zijn nog stommer dan het achtereind van een varken en daarom moeten wij, de overheid, jullie voor julie eigen stommiteiten behoeden). Als wij hier iemand ook maar het woord fair horen noemen, gaat onze bloeddruk al omhoog, krijgen we hartkloppingen en voor je het weet staat er een engel op mijn graf en ligt Jessica onder de paarse glazen steentjes. Dat willen we niet en daarom zijn we ervan afgestapt om de Engelsen serieus te nemen en klagen we gezellig mee in het koor van onze buitenlandse lotgenoten. Wat overigens best leuk is.

Neem nu onze badkamer. In een van de eerdere berichten heb ik al eens geschreven over onze schimmelverzameling. Jessica vond deze verzameling in de badkamer iets te groot worden. De met blauw behang (!) beklede wand was al behoorlijk aan het zwart worden en begon een beetje een onaangename geur te verspreiden. Dus zij met de verhuurster in overleg en het resultaat was dat er een, uiteraard zwart werkende, handwerker de muur opnieuw zou pleisteren als wij het behang eraf zouden halen. Nou, dat van de muur afhalen ging erg makkelijk. Het behang was al behoorlijk opgevreten en lekker vochtig met een heleboel ezelsoren. Een van de oren met het puntje van duim en wijsvinger vastpakken en dan maar trekken. Rats, fats en de hele pleisterlaag daaronder komt ook mee. In een wolk van stof, schimmel en zandig cement keken we daarna tegen een prachtig (vochtig) rood bakstenen buitenmuur aan. We konden nog net niet naar buiten kijken maar dat scheelde niet veel. Vlak naast de deur zat namelijk een centimeters wijde scheur... Vervolgens hebben we nog maar wat beschimmeld pleisterwerk weggeschraapt want de engelse werkwijze kennende dachten we niet dat onze handwerker op het idee zou komen om zelf de beschimmelde delen weg te halen. En dat klopte. Gistermorgen stond hij op de stoep en de verhuurster iets later. Alleen de kale delen werden opgevuld, natuurlijk, het moet zo goedkoop mogelijk. We kunnen hem over twee, drie jaar waarschijnlijk weer terug verwachten. Dat is klantenbinding. De muur is aardig glad geworden en de deur, het schrootjes plafond en het bad tonen nu prachtige witte vegen die er tot nu toe niet af willen. English quality zullen we maar zeggen. Na het drogen gooien we er een laag vochtwerende verf overheen.

De zomertijd is ingegaan. We hebben ons niet verslapen en vreemd genoeg ook niemand van onze collega's. Wel zagen we dat de klok op de Fisherton street in plaats van een, twee uur naar voren was verzet. Maar zomertijd? Vanochtend werden we wakker in een winterwonderland. Die arme krentenboom in onze tuin. Bloesems in de sneeuw!

Nog even terug naar het weekend een week geleden. Het zou (en was) erg slecht weer worden en dus besloten we (Tries met fikse tegenzin) een langekoesterde wens van Jessica in vervulling te laten gaan: zwemmen in het New Royal Bath van Bath! Lekker badderen in mineraalwater. Zo gezegd, zo gedaan. Bij aankomst werd ons het badritueel haarfijn uit de doeken gedaan en werd ons gevraagd of we ook een badjas, slippers en handdoek wilden huren. Nee, bedankt het zwemmen op zich is al duur genoeg. Dit bleek dus een foutje... Het badparadijs is namelijk verspreid over vier verdiepingen. En hoewel het water 35 graden is (wat volgens Jessica nog best fris is, want die douched altijd bij zo'n graadje of 38 a 39), zijn de trappenhuizen tussen de verdiepingen dat dus niet. Was een badjasje toch best lekker geweest. Enfin. We begonnen op de bovendste verdieping in de rooftop pool. Lekker bubbelen tussen de daken van Bath met uitzicht op de Abbey. Aangezien je niet mocht fotograferen, hebben we maar een plaatje van hun website "geleend".Overigens hielp deze spa-sessie niet alleen om lichaamelijk lekker te ontspannen, ook geestelijk ging ik er flink op vooruit en begon ik met de minuut meer van al m'n ca 68 kilo te houden! Want er werd me toch een overgewicht schaamteloos tentoongesteld... Neem nou meneer en mevrouw Jones. Komen netjes boven aan in hun badjasjes. Eerst gaat die van haar los; ruim 80 kilo in een enorm knalroze badpak... Gelukkig paste meneer daar heel goed bij: ruim 100 kilo in een knalroze surfbroek opgetrokken tot over de bierbuik... Ja, da's lachen hoor!

Na de rooftop pool ging het naar de eerste verdieping voor het binnenbad. Ook wel aardig. Maar het absolute hoogtepunt op watergenot vormde toch wel de steamrooms. Daar hadden ze naast vier zeer hete kamertjes (had Tries het eindelijk eens niet koud!) een enorme douche. Tenminste, dat stond op de website. Alleen gaat dat ding maar af en toe, zonder waarschuwing aan. En dus sta je daar met een groepje mensen naar het plafond te staren al waar vandaan het een beetje drupt. Droge humor als de Engelsen hebben, wordt er al gauw de opmerking gemaakt dat ze zoiets in Dorset gewoon een lekkend plafond noemen en geen douche. En dan gebeurt het: een waar stortbad van zo'n zeven minuten. Heerlijk! Daar ben ik dus niet onder weg te slaan. Als echte douchefanaat wil ik nu dus ook zo'n ding thuis... (opmerking: Jes, wil je nu ook nog een lekkend plafond? Ik dacht dat schimmel wel genoeg was!)

Na twee uurtjes badderen, hadden we toch wel honger gekregen. We hebben dan ook nog even een high tea besteld in onze favo tea room en zijn toen nog even de abdijkerk ingegaan. In het museum van de abdij was allerlei bouwmateriaal van de voorlopers van de huidige kerk te zien. Onder andere lagen daar ook de skeletten van een mevrouw en 28 monniken. De mevrouw achter de balie vertelde dat ze stamden uit graven die tevoorschijn waren gekomen tijdens bouwwerkzaamheden. De 28 mannen waren waarschijnlijk Kapuzijnermonniken en de vrouw een rijke dame die daar graag begraven wilden worden vanwege de mogelijke gunstige uitwerking voor haar zieleheil. De skeletten konden niet op de oude plek blijven liggen en dus werden ze in het museum herbegraven. De 28 monniken in kistjes onderop en de vrouw als skelet er bovenop (wie droomt hier nou niet van?). Leuk was ook nog dat de mannen zijn gezegend door een Kapuzijnerabt en dat de vrouw is gezegend door een abdes in Normandisch frans dat in haar tijd werd gesproken. Wat je al niet doet voor een paar botten!

De buitenkant van de abdijkerk is trouwens erg leuk. Er klimmen engeltjes via twee ladders omhoog. Na ons bezoekje aan de kerk zijn we weer naar huis gegaan. Het beste was nog wel dat Tries er achter is gekomen dat water zo slecht nog niet is. In de rooftop pool hadden ze namelijk van de blauwe dingen waarmee je lekker kunt drijven en de temperatuur van het water en de steam rooms spraken hem ook wel aan. Bovendien was dit geen zwembad maar een SPA (Tries weet niet dat het zwembad in Salisbury ook van die blauwe drijfdingen heeft en dat daar ook een spa-hoekje is....hihihi!).

O ja, voor de weetgrage lezertjes onder jullie. We zijn voor de 10e keer oom en tante geworden. Jessica's zus heeft op tweede Paasdag een zoon, Daan, gekregen.