Landsberg am Lech en zo.

Waar waren we gebleven: bij Landsberg am Lech. Nu zult u denken, waar ken ik die naam toch van? Nou, Landsberg had de twijfelachtige eer die plaats te zijn waar A.H. in de gevangenis Mein Kampf schreef. En blijkbaar beviel het hem daar zo goed, dat er later het grootste KZ van Duitsland werd gebouwd. Bovendien werd het de plek voor allerlei Treffen van de H. Jugend. Ver voor A.H. Landsberg ontdekte, was het een heel keurig middeleeuws stadje. En dat is het inmiddels weer. Zeer de moeite van een bezoek waard!

Zo als overal in Beieren stikt het ook hier van de barokke Kees en Miep voorstellingen in bijpassende kapellen, kerken en voormalige kloosterkerken. De Johanniskirche van Dominkus Zimmermann is absoluut een bezoekje waard. Net als de voormalige kloosterkerk van de Ursulinen. Het oude raadhuis, eveneens gebouwd door Dominikus, domineerd met z'n imposante gevel het marktplein. Helaas mogen de auto's hier gewoon komen en dus gaat veel van wat het zou kunnen uitstralen verloren.

Na Landsberg zijn we 's middags doorgereden naar Klooster Wessobrunn. Een beetje architektuur-gek komt deze naam natuurlijk meteen bekend voor. Hier is het gelijknamige Wessobrunner Stück nog al üppig aanwezig. Maar kunstig is het wel. En die leuke non die ons daar de eerste keer rondleidde, was er nog steeds. Met net zo veel humor als de eerste keer. Lekker recht door zee. Helaas is Wessobrunn geen kürort meer voor kinderen met aandoeningen aan de luchtwegen. Het viel ten prooi aan de hervormingen van het gezondheidssysteem. En dat is jammer. Want wat moet je met zo'n enorm gebouw en een handje vol oude nonnen? Ze hadden net twee nieuwe zusters erbij gekregen: twee jonge vrouwen, de ene advocaat en de ander anthropologe. Ja, die hadden dus lekker niets spannends meer om te doen en worden dus binnenkort overgeplaatst.

Van Beieren nu even naar Londen.

Wij waren afgelopen vrijdag in Londen om Patrice van een nieuw paspoort te voorzien. En toen hebben we meteen maar even gegeten in ons lievelingsrestaurant: Masala Zone (http://www.masalazone.com/). Mocht je ooit in Londen zijn, dan moet je daar beslist eens heen. Ze hebben er echte traditionele indische gerechten voor een klein prijsje. Zo eten wij het liefst een Thali. Dat is een groot bord met allemaal kleine kommetjes met verschillende gerechtjes. Heerlijk! 's Middags zijn we ook nog even naar Ice Age 3 in de bioscoop gaan kijken. Tries moest even een paar weken zeuren, maar toen had 'ie ook wat! Heerlijke ongein met een luiaard, twee mammoeten, een sabeltandtijger en nog een handvol uitgestorven dieren. Dit keer kwamen de dino's ook nog even om de hoek kijken. En dat in 3-D. Mensen ga het zien!

Terra excotica

Jullie daar aan het andere kant van het kanaal hebben tenminste nog een beetje zomer. Wij niet. Het is hier koud en erg nat. Weer een verregende zomer, net als vorig jaar en het jaar daarvoor. Ja, en in de regen ga je natuurlijk niet eens even fijn aan de wandel of een leuk stadje bekijken. En dus zitten wij gezellig voor de buis en kijken Tour de France. Ik tenminste. Tries vindt daar niet veel aan. Snap ik natuurlijk niet. Wie wil er nou geen mannen vol met pillen eindeloos de bult op zien rijden? Of gezellig achter elkaar aan in de tijdrit en dan na afloop recepten uitwisselen. Ik zal wel in een diep gat vallen als zondag het laatste rondje op de Champs Élysées wordt gereden...
Gelukkig zijn er nog een hoop andere leuke programma's op de Nederlandse buis. Zo is er het BNN programma "Nu we er toch zijn". Daarbij testen ze de gastvrijheid van mensen door aan te bellen en te vragen om een kopje thee, een maaltijd of een slaapplaats. Dit jaar testen ze Engeland. De eerste aflevering begon in Londen en liet meteen alle eigenaardigheden van de Engelsen de revue passeren. Zo wilde de domme Nederlander zich steeds beleefd voorstellen door z'n hand uit te steken. Nee, daar trappen de eilandbewoners niet in. We raken mekaar mooi niet aan. En ook beleefd om de naam van degeen tegenover je vragen is not done. Oh, zo herkenbaar! Zo gebruiken ze hier in zakelijke correspondentie standaard alleen Jessica. Geen achternaam en geen geachte. Als je geluk hebt dear in plaats van hi. En het yours sincerily is al jaren vervangen door cheers (niet doorgedrongen op Nederlandse middelbare scholen). Uitzendingen terugzien en genieten van het buitenaardse volkje dat Engelsen heet, kun je op http://www.bnn.nl/page/nwetzengeland.

Ja, en Engelsen zijn echt heel raar hoor. Zo bellring ik al een paar weken niet meer op dinsdagavond. Dat komt omdat onze Towercaptain, Jackie, de voormalige Towercaptain uit de jaren tachtig heeft toegestaan te komen kijken. Het vrouwtje staat al met één been in het graf en zit dus de hele avond op een stoel in een hoekje van de toren. Van daaruit terroriseert ze iedereen. Toen ik haar eerst beleefd vroeg en later ronduit mededeelde dat ze daar bij mij in elk geval mee op te houden had, werd ik door haar uitgelachen. Ze wist me verder te vertellen dat ze het recht had mij zo op de huid te zitten aangezien ik er niets van bakte. Nu kan ik best aardig bellringen, maar al die ingewikkelde methodes die hoeven van mij niet zo nodig. Van de meeste van mijn torengenootjes ook niet. Wij gaan daar heen voor de lol, niet om gedrild te worden. Toen mevrouwtje na nog een paar scheldkanonades niet wilde ophouden, heb ik kalmpjes m'n jas gepakt en ben lekker naar huis gegaan. Denk niet dat ook maar een van mijn torenmaatjes ingreep. Oh, nee. Want zie daar een Engels dillema. De oude Towercaptain is hoger in rang en ik de jongste aanwezige. In de feudale Engelse maatschappij heb je dan te luisteren. Zelfs als iemand de grenzen van het fatsoen een beetje overschrijdt. En bovendien houden Engelsen niet van conflicten en ingrijpen betekent conflict. Dus kan je het zelf opknappen.

Maar nou komt het mooie. De volgende zondag verscheen ik gewoon om te bellen (het secreet komt alleen op dinsdag) en er werd met geen woord over het gebeuren gerept. Conflictvermijding ten top. Inmiddels komen twee anderen ook niet meer en denkt een derde er ook over om te stoppen. Maar onze Towercaptain denkt er niet aan haar voorgangster er uit te gooien. Nee, dat zou onbeleefd zijn... Het feit dat Tries en ik tot het hele selecte gezelschap behoren dat er altijd is en als we niet kunnen, netjes afbellen, wordt dan maar even vergeten. Ook het feit dat ik reuze druk ben met m'n proefschrift en onze weekenden zeer kort zijn, spreekt niet in ons voordeel. Maar je weet wel weer precies wat je aan je maatjes hebt na 3,5 jaar: helemaal niets, want het blijven Engelsen!

't Schiet niet op...

Ja, ons verslag van de vakantie schiet weer eens lekker op maar niet heus! De dinsdag zijn we naar het openluchtmuseum Glentleiten bij Großweil geweest. Een heel mooi park met een heleboel oude gebouwen uit Beieren. Met name het weven en de verschillende molens aangedreven door het water waren erg leuk om weer eens te zien. Ook hebben we uitgebreidt foto's gemaakt van de muurschilderingen die in de mooie kamers van de boerderijen te vinden waren. Helaas hadden we een beetje pech met het weer en dus hebben we ons bezoek op een gegeven moment moeten staken. Hebben we mooi wel een goed excuus om gauw nog eens langs te gaan!

Drie weken terug zijn we in het weekend wezen wandelen rond het stationnetje Virginia Water dicht bij Londen. Eerst gingen we door het Wentworth Estate. Hier wonen mensen als Cliff Richard en de Sultan van Brunei. Maar wat een nep zeg! Huizen met dorische zuilen en andere stijlistische faux pas. En iedereen natuurlijk een neorm hek om z'n huis met miljoenen bordjes die je vertellen dat dit prive is en wie de zaak bewaakt. Nee, rijk zijn is mij te vermoeiend! En door het hele estate loopt een golfbaan. Best lastig. Staan er dus bordjes langs de wegen die de golfbaan kruizen dat je op moet passen voor langsvliegende ballen... Jaja, dat kan alleen in Blighty! Nou, wij waren meer onder de indruk van een asiatisch hertje dat ons midden op de weg stond aan te gapen.

Via het Estate ging het naar Victoria Lake. Een aangelegd meer op de kroondomeinen van Liz en Phil. Daar staat naast een gigantische totempaal (kadootje van de Quakuitls uit Canada) ook een aantal ruines van Leptis Magna. Geen grap. Die maffe koninklijke familie hier heeft die dingen dus in Lybië laten afbreken en hier weer opgebouwd. Maar goed, wij konden vast kennismaken. We zijn nu wel heel nieuwsgierig naar de rest. Gelukkig is het nog maar 147 nachtjes slapen voor we naar Tripolis vliegen!

Gisteren hebben we wat aan het onderhoud van onze sociale contacten gedaan: we zijn naar de Garden Party van de Bishop geweest. Dat doen hij en z'n vrouw elk jaar om geld in te zamelen voor het medisch project in Sudan. Allemaal oud-Engelse spelletjes voor het goede doel en natuurlijk cake, aardbeien met slagroom en koffie, eveneens voor het goede doel. Patrice demonstreerde z'n aviatische kwaliteiten en vouwde een van de beste vliegtuigjes. Ik kreeg een spontane aanval van beroepsdeformatie en keek schaap Humphry eens even in z'n bek om te schatten hoe oud het beestje was. Hij bleek 8 jaar en een paar maanden te zijn en daar zat ik met m'n negen jaar mooi niet ver naast. Helemaal onbetaalbaar waren de gezichten van de Bischop en z'n vrouw toen ik vertelde hoe ik aan m'n informatie was gekomen... Verder hebben we ook nog een ritje gemaakt in een autootje uit 1908! Een echte engelse dame rijdt dat ding al d'r hele leven en je komt haar regelmatig tegen in de Close. Fantastisch! Voor de kinderen was er overigens ook een wel heel bijzondere variant van Ezeltje-prik-je: bischopje prik je. Karikaturen van de bischop en z'n kollega uit Sudan waarop je de mijter moest prikken. Ja, die Angelicanen hebben wel humor!

Grüß Oberwesen?

Daar zijn we weer met het volgende deel van onze zeer geslaagde vakantie in Bayersoien. Natuurlijk moest Patrice ook kennismaken met mijn grote held, en wat de kastelen, grotten en etensliftjes betreft, grote voorbeeld: Ludwig II. Op naar Neuschwanstein dus. Het kasteel dat Disney als voorbeeld gebruikte voor dat van Doorenroosje. En we hebben meteen en goede kant van de recessie leren kennen... geen rijen mensen voor Neuschwanstein. We mochten er na 40 minuten wachten voor de duitse rondleiding al in. En dat na heerlijk op een bankje in het zonnetje te hebben gezeten. Dat herinner ik me als kind wel anders... De rondleiding ging natuurlijk weer in een rassant tempo, maar het was wel heel leuk om het allemaal weer eens te zien. Lekker veel bladgoud en andere bling bling! Omdat Ludwig ging zwemmen-met-fatale-afloop voordat het kasteel helemaal af was, is met name de tweede verdieping niet af. Hier hebben ze nu een heel leuk sjiek café ingericht met blik op de Forggensee. En, alweer dankzij de recessie, waren wij de enige twee gasten die hier van een welverdiende chocolademelk met schwarzwalderkirschtorte zaten te genieten. Waan je je toch glad in 1885!

Na de pitstop was het tijd voor een bezoekje aan de Marienbrücke over de Pöllatschlucht. Dat ding is verrekte hoog en wiebelt lekker, bovendien kun je tussen de planken door kijken. Maar mooi is het wel. Prachtig zicht op Neuschwanstein en prachtig zicht op het water dat onder je door raast.

's Middags zijn we naar Füssen gereden. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar dankzij een wegomlegging net na Schwangau, kwamen we er per ongeluk uit. Hier hebben we lekker geboemeld en de kerk van St Mang bekeken. Hier is duidelijk het devies "Overdaad schaadt niet" en dus kun je je vergapen aan Kees en Miep in overdadig goud. Tierelantijntjes hier, nog wat goud daar, het vierde been van Johannes de doper prachtig verpakt in nog meer goud ginder etc. En te midden van dat alles, een heel modern plexiglazen altaar ter ere van de zaligspreking van Franz Xaver Seelos. Als je dus iets foeilelijks gratis van het Vatikaan wilt hebben, moet je zieltjes gaan winnen in de Verenigte Staten (makkelijk te vermijden dus!).

Tegenover de kerk, staat het Hohes Schloss. De burcht van Füssen. En de binnenplaats is erg grappig. Daar is op alle muren in Trompe l'oeil stijl van alles geschildert. Ramen, deuren, torrentjes. Net echt, maar toch lekker allemaal nep. En alles natuurlijk weer heel overdadig! Tijdens het shoppen kwamen we bij de wereldwinkel, tot groot verdriet van Tries, een olifantentheepot tegen. Van precies dezelfde stijl als mijn Vietnamees theeservies. Die moest dus mee! En die staat nu te pronken in de kast van Gerold.

Oh ja, en de titel van dit stuk. Nou, ze zeggen in Beieren toch altijd Grüßgott. In echte britse over-politiek-correcte-stijl zou dit nu dus eigenlijk verandert moeten worden in bovenstaande, hihi!

Bayersoien

Vorige week zijn we heerlijk een weekje weg geweest. Op naar Beieren. Vliegen van Heathrow naar München en dan een autootje huren om naar Bayersoien te crossen. Daar heb ik met mijn ouders en mijn zus een aantal jaar achter elkaar vakantie gevierd op de boerderij van familie Maier en dat wilde ik nog wel eens dunnetjes over doen. Bovendien kon Tries het dan ook eens een keertje zien. Het weerzien met familie Maier was allerhartelijkst en het was erg leuk om te zien dat iedereen toch ondertussen 17 jaar ouder was geworden. Wel was het even omschakelen van hoogduits op beiers. Maar ook dat ging aan het eind van de week perfect.


Na aankomst hebben we eerst eens een rondje rond het meer gelopen. Gelijk bij de eerste bocht het bos in, liepen we zowat een ree omver! Na onze wandeling was het inmiddels tijd voor de eerste kennismaking met de beierse schijf van 5: goulash en worstjes met brood als diner!


De volgende dag konden we geen brood krijgen, want de bakkertjes zijn gesloten op zondag. Dan maar naar het Parkhotel voor een gigantisch ontbijtbuffet. Lekker in het zonnetje op het terras genoten van verse zalm, allerlei zoete en hartige broodjes, fruit, müsli, yoghurt, kwark, kaas, vleeswaren, etc. Toen bleek het ook nog eens moederdag te zijn en werden alle vrouwen extra in het zonnetje gezet met een lekker gebakje. Daarna Tries afgeleverd bij St Georg voor een "echte" mis. Ik heb me in de tussentijd heerlijk op het bankje voor de boederij gezet en lekker bijgeklept met de boerin en tante Käte.


's Middags zijn we naar de Schleierfälle gewandeld. Dat had ik nog in herinnering als een groot watergordijn dat naar beneden stroomde. De wandeling erheen was erg mooi met veel afdalen en klimmen totdat je in het dal van de Ammer bent. Alleen viel de waterval zelf een beetje tegen. Het bleek al meer dan een maand niet geregend te hebben, dus was er niet zoveel water; alleen een paar kleine straaltjes. Bovendien heeft het hoogwater van 1997 bijna de hele cascade ondergraven, laten instorten en weggespoeld. Heel erg jammer. Maar we vonden wel een nieuwe waterval vlak bij de Soiermühle. Op de terugweg bleek dat niet alle bordjes met Bayersoien er op ook daadwerkelijk naar Bayersoien leiden... Na een flinke omweg zijn we toch uiteindelijk weer op de boerderij beland. En daar zat inmiddels de gehele familie Maier aan de Kaffee und Kuchen en mochten wij lekker een vorkje meeprikken. Bovendien werd ons meegedeeld dat er 's avonds een rondleiding zou zijn.


Stipt om zeven uur plukten wij boer Sepp uit de stal voor onze rondleiding. Eerst ging het in de kelder om daar het waterkanaal dat hij recent heeft her-opgegraven (hij is er mee in het Guiness book of records gekomen) te bezichtigen. Het gaat hierbij om een waterkanaal dat onder de boerderij doorstroomde (van het ene meer in het andere meer) om de latrines schoon te spoelen. Aan het eind van de 19de eeuw was de boederij een vakantiehuis voor de studenten van de Ritterakademie van klooster Ettal. Deze rijkeluiskindertjes wilden natuurlijk niet boven een beerput hangen en dus bedacht men iets beters. Dat deel van het kanaal dat van de kelder naar het meer pal achter de boerderij loopt, kun je helemaal doorlopen. Aan het einde heeft Sepp een zelfgemaakt waterrad van wagenassen geknutseld en het water spettert er lekker uit. Na de tunnel was het tijd voor het grooste hangende museum zoals Sepp het zelf noemt. Hij verzameld allerlei oud (landbouw)gereedschap en andere curiosa. Heel erg leuk om te zien en nog erg leerzaam ook. Al met al een geslaagde eerste dag op de boerderij!

Verhuisd!

Op de laatste schilderijen aan de muren na, zijn we gesetteled in ons nieuwe huisje! De stilte van de stad is een absolute verademing na het lawaai van de ring road. We worden wakker van de vogeltjes die in de struiken en bomen langs de waterkant voor ons huis zitten. Rond het huis mogen geen auto's rijden: voorkant ligt aan een stukje gekanaliseerde Avon en de achterkant grenst aan de achtertuinen van de buren. Heerlijk!

En we hebben ook geen enkel stukje vloerbedekking meer! Alles is of hout, of plavuizen of linoleum. De stofzuiger kan voortaan dus op halve kracht zuigen (en ik gooi niet meer bij het verwisselen van de zak het halve tapijt weg!). Voor we gingen verhuizen, hebben we de beide slaapkamers en de woon/eetkamer helemaal opnieuw geschildert. Beetje bij beetje zullen we ook de keuken, het hok, de badkamer en de overloop nog een likje geven.

Pap en mam hebben het nieuwe huisje al kunnen bewonderen, want die waren er de afgelopen week. Ook Stimpy kan de move wel waarderen. Hij heeft meteen "leuk" kennis gemaakt met de buurkatten en is hele dagen druk met het markeren van de tuin met eau de Stimpy... Tot slot volgen hier nog wat foto's:

De voordeur.

De woonkamer.

De eetkamer.

De slaapkamer.

De werkkamer.
De badkamer.

Met engeltjes!

En tot slot de achtertuin.

P.S. Mocht je ons nieuwe adres niet ontvangen hebben (ik ben ook maar een mens, ja heus...), meld je dan even. Het telefoonnummer en de emailadressen blijven hetzelfde.

Tries heeft geholpen de Neanderthalers om te leggen...

Maar gelukkig weten we nu ook waar hij z'n creativiteit van heeft: van de Cro-Magnon! Eindelijk is ook Tries z'n spuug goedgekeurd en hebben ze z'n DNA kunnen testen. Hij heeft de R1b marker op z'n Y chromosoom en is dus de mannelijke variant van de illustere H-tjes. Eenmaal uit Afrika zijn we dus in Europa blijven hangen.

Ik mag dan wel de mannelijke variant van de H zijn, maar mijn voorouders hebben wel een heel andere route afgelegd dan die van Jessica. Wij behoorden tot de tweede emigratie golf die Afrika voor gezien hielden, dit in tegenstelling tot Jessica & cs. die het kompas nog niet hadden uitgevonden en mooi de verkeerde kant uit liepen; naar het westen dus. Zij merkten pas millennia later waar de uitgang van Afrika zat. Mijn voorouders daarentegen zaten toen al bijna, via Saudië Arabië, Tadjikistan en Centraal Azië, in West Europa. Dan komt het deel waar mijn familie waarschijnlijk wat minder trots op is: we waren de eersten die Europa binnentrokken, ergo, we hebben ons ijverig beziggehouden met het omleggen van de oerinwoners, de Neanderthalers. Toen Jessica eindelijk eens in Europa kwam kijken, waren Neanderthalers enkel nog maar een legende.

Tijdens de laatste IJstijd probeerden we het in Spanje wat warmer te krijgen. Toen het klimaat verbeterde, zo'n 10.000 jaar geleden, ging het weer noordwaarts. Onderweg beschilderden mijn voorouders een paar grotten in Spanje en Zuid-Frankrijk (mijn familie heeft de 'handtekening' uitgevonden!), totdat we ons in Nederland vestigden. Het is jammer dat we niet precies weten hoe we in Nederland zijn gekomen. Daar heb ik natuurlijk wel theorieën over, maar dat bewaar ik wel voor later als er meer bewijsmateriaal is...