Origineel Valentijnskado...

Tries had een probleempje. Nu de katholieke Ramadan is begonnen, kon hij onmogelijk chocolade voor z'n vriendinnetje voor Valentijnsdag geven. En de bloemen van Margaret staan ook nog. Wat dan? Nou, dan geef ik haar toch lekker de griep waarvan jezelf net weer bent opgeknapt...! En nu zit ik dus in m'n pyama met een verstopte neus, zere keel, zeer hoofd en klieren zo dik als eieren achter m'n computertje. Maar 't is niet allemaal kommer en kwel hoor. Deze griep heeft ook zo z'n voordeeltjes: verhoging. Nou, dan heb je het zelfs aan de Middleton Road niet meer koud!

Oh ja, we hebben ook een nieuwe huisgenote. Nou ja, meer tuingenote: groene Johanna. Ze komt uit Zweden en eet alles. En hot is ze ook nog... Ja, een heuse hot composter bin. Je kunt er dus ook gekookt eten, vlees en vis in kwijt. Ze heeft een mooi plekkie achter in de tuin gekregen waar de wormen er goed bij kunnen. En nu maar afwachten. Over zo'n zes maanden kunnen we de eerste resultaten verwachten. Spannend!

Tijd om m'n neus te snuiten.

P.S. Krijg net een brief van Plan of ik hun niet in m'n testament wil zetten... Effe voor alle duidelijkheid: ik ben 29 en heb een griepje en geen plannen om binnenkort zelf te worden gerecycled!

Lesbisch.... voor een avondje!

Back to the old days! Gisteravond zijn we naar een concert van kd lang in het Hammersmith in Londen geweest. Prachtig oud theater in art-deco stijl met enorme kroonluchters. Wonder boven wonder ging alles goed met de trein en waren we er ruim op tijd. De Engelsen zelf waren fasionably late. Hoewel kd bovenaan mijn "daar-zou-ik-nog-wel-eens-een-beschuitje-mee-willen-eten-lijstje" staat, kon ik me gisteravond wel inhouden. Er waren nog een paar honderd dames met dezelfde gedachte in de zaal aanwezig. En een groepsorgie is logistiek gezien niet aan mj besteed: al die verschillende lichaamsdelen waar je dan op moet letten...! Bovendien, zou het concert de nodige vertraging oplopen als ik tussen de nummers zou roepen: "Kathy, do you want to eat a beschuitje with me?". Lost in translation zullen we maar zeggen. Patrice vermaakte zich iets minder tijdens het wachten voor het concert. Het gehalte dames-met-dezelfde-kapper was nogal hoog. Dus ik helemaal blij toen Tries twee heren naast zich kreeg. Tries minder...
Het concert zelf was weer toppie. Ze zong nummers uit haar gehele repertoire. Maar het Halelujah van Cohen blijft toch wel het mooiste! Dat nummer staat dus bovenaan mijn "speel-tijdens-m'n-crematie-lijstje". Mocht je nou niet zo lang kunnen wachten (ik mik op 120) of ben je bang dit feestje van de eeuw om biologisch-statistische redenen niet mee te kunnen vieren, kijk dan even op youtube: http://video.google.co.uk/videoplay?docid=2762349069429018806&q=kd+lang&total=500&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0
Ze zong ook veel nieuw materiaal, waar inmiddels een cd van uit is (ik zal zo eens even de plaatselijke cd-winkel gaan bezoeken).
Na het concert kwam het geheel onverwachts ook nog weer helemaal goed met Tries. Millie's bleek bij terugkomst op Waterloo nog open te zijn. En voor een Treatbox met 18 zelfgebakken koekjes wil je wel een avondje tussen de Lesbo's zitten toch?

Skype: wij verlaten de oertijd!

Jajaja, wij hebben nu ook een Skype account! Door het uit elkaar vallen van ons vriendengroepje (lees: Nederlands-Duitse alliantie), werd het ineens noodzaak wat goedkoper -en met beeld- bereikbaar te zijn. Deze week hebben we afscheid genomen van Dietlind. Zij heeft per 1 februari een baan in Regensburg. En van Jens. Hij woont vanaf volgende week weer met z'n vrouw in Berlijn. Gelukkig blijft hij wel "virtueel" voor Wessex werken. En het betekend natuurlijk ook dat we er weer twee logeeradresjes bij hebben! Als jullie overigens met ons willen Skyp-en, dan kun je ons vinden onder mijn naam in Salisbury. Geef ons maar een skype-belletje!

The colours of funghi

Daar zit ik dan eindelijk in m'n stoel met een minced pie in de hand. Die hebben we hier vanochtend voor de halve prijs gehaald. Het is Kerst geweest en dan willen de winkels zo snel mogelijk van het overgebleven Kerstspul af, dus ook van de minced pies. Nou, daar hebben wij toevallig geen problemen mee en hebben gelijk maar twee pakken van dat spul ingeslagen.

Jessica is weer met haar proefschrift bezig, net als op de andere Wessex-vrije dagen, en heeft zich in de werkkamer opgesloten. Aan mij de schone taak het huis aan kant te maken (en te houden) en voor de fouragerie te zorgen. Nu is dat huishouden voor mij als man zijnde geen enkel probleem. Even een fris lappie over de tegeltjes gehaald, een stofzuigertje hier en een stofdoekje daar en alles ziet er weer piekfijn uit. Een kwestie van een paar minuutjes. Maar ... Jessica heeft daar een probleem mee. Ik snap dat niet. Ik bedoel, schoon is schoon. Maar nee, vrouwen moeten alles op de een of andere manier moeilijk maken. Voor de wastafel moet je dat spul gebruiken, voor de wc iets anders en voor glaswerk weer iets anders. En dan moet je ook nog hopen verschillende doeken, vaatdoeken en dweilen gebruiken. Wat een onzin! Geen wonder dat alles tien maal zo lang duurt! Het liefst gebruik ik maar een doek, dat scheelt ook weer in de was. En ben je wat vergeten, haal even je vinger er over en de stof is weg. Heel simpel, helemaal niet moeilijk en niemand die het ziet. Nou ja, bijna niemand, Jessica ziet alles. En dat is een probleem, een groot probleem. Bijgevolg moet het huishouden precies gaan zoals zij het wil en dat kost een hoop tijd. Vandaar dat ik blij ben dat ik nu eindelijk even kan zitten en mijn bevindingen van een paar uur poetsen aan de Middleton Road met onze fan-gemeente kan delen.

Als poetsende man kom je af en toe tot interessante ontdekkingen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat we hier niet alleen wonen. We hebben Stimpy de kat natuurlijk, en soms ook Wicht, en alle andere voor ons onzichtbare dingen die de katten wel lijken te zien. Maar die bedoel ik niet. Ik heb het over schimmel, paddestoeltjes, funghi. We hebben ze op meerdere plaatsen in huis. De grootste verzameling is in de keuken te vinden, gevolgd door de badkamer en de woonkamer. De slaap- en werkkamer lijken tot nu toe schimmelvrij te zijn. Tussen het poetsen en het nadenken welk middel nu weer te gebruiken door ben ik zo vrij geweest mijn fotografische kunsten uit te leven op onze huisschimmelcollectie. Dat maakte het huishouden gelijk een stuk interessanter.

We beginnen in de huiskamer. Hier zit een heel fijne, witte schimmel op de breuklijn in de buitenmuur. Hij zit in een donker hoekje in de kamer en je ziet het niet zo goed. Het was best wel even werk om de schimmel goed uit te lichten met een extra lamp, zeker omdat engelse stopcontacten niet altijd werken als je er een continentale plug in propt.

Een roodbruine schimmel is bij de deur tussen kamer en keuken te vinden. We hebben hier al weet ik hoeveel lagen waterresistente verf gesmeerd (natuurlijk eerst na de schimmel te hebben verwijderd met bleek), maar de schimmel is hardnekkig en komt steeds weer terug. Deze schimmel is erg goed te zien.

Een bruine tot groenige schimmel bevindt zich onder het aanrechtblad tegen de buitenmuur. De kattenbak staat hier dus de plek valt niet echt op.

En tenslotte hebben we een puntjes-achtige zwarte schimmel achter het behang in de badkamer. Jazeker, behang. Engelsen zijn een beetje raar en houden van engelse gezelligheid, en die gezelligheid bestaat uit behang en vloerbedekking. Ook in de badkamer. Schimmel houdt ook van behang en onze schimmel doet zich tegoed aan de overheerlijke behangselplak, met wat opzichtige vlekken als gevolg.

Dat wat wij hier hebben, is niet uniek. Laten we maar zeggen dat het min of meer normaal voor engelse huizen is. Vreemd eigenlijk voor een land waar health & safety groot geschreven worden. Eigenlijk zouden ze op bijna elke deur wel een waarschuwingsbord mogen plaatsen: Pas op! Het betreden van deze woning kan uw gezondheid schaden!

Kerstwens

Goedemorgen allemaal!

Na de carol service op zondagavond, de kerstmis afgelopen nacht (11.30u-01.00u) en het bellringen vanmorgen om half tien voor de mis in St Martin's zijn we nu even uitgekerst. Voor diegenen die ons "kerstschaap" hebben aangezien voor spam, volgt hier nog een keer de politiek zeer correcte tekst van onze kerstwens anno 2007:

Accepteer alstublieft zonder enige verplichting, expliciet of impliciet, onze beste wensen voor een milieubewust, sociaal verantwoordelijk, stress vermijdend, verslavingsvrije en geslachtsneutrale viering van de feestdagen rond de midwinterzonnewende, begeleidt door de meest plezierige tradities en uitingen van religieuze of seculiere aard van uw keuze, met respect voor de religieuze/seculiere overtuigingen en/of tradities van de ander, of hun keuze om deze in het geheel niet te praktiseren.

Wij wensen u een fiscaal succesvol, persoonlijk bevredigend en medisch ongecompliceerde erkenning van het begin van het algemeen geaccepteerde Gregoriaanse kalenderjaar 2008, maar niet zonder het betaamde respect voor de kalenders van de verschillende andere culturen wiens bijdragen aan onze maatschappij hebben geholpen ons land groots te maken, en zonder onderscheid van ras, innerlijke overtuiging, huidskleur, leeftijd, fysieke gesteldheid, geloof of seksuele geaardheid van de toegewenste.

Door het accepteren van deze groet, accepteert u de volgende algemene voorwaarden: Deze groet is onderhevig aan artikel 1 van de grondwet. De groet mag vrijelijk doorgestuurd worden mits de inhoud onveranderd blijft. De wensende verplicht zich hierbij niet om ook daadwerkelijk een van de wensen voor hem of haar zelf noch voor anderen in daden om te zetten en is ongeldig wanneer in strijd met de wet en herroepbaar op discretie van de wensende. Deze wens is gegarandeerd voor de duur van de gebruikelijke lengte van de gemiddelde kerstwens of te wel voor de periode van 1 jaar of zolang geen nieuwe wens wordt verstrekt, wat dan ook maar eerst mag komen. Het verstrekken van een eventuele nieuwe wens geschiedt geheel en al op discretie van de wensende.

N.B.: Geen enkele boom ondervond persoonlijke schade door het versturen van deze wens.

Verder willen we jullie de leukste kerstkaart die wij hebben gekregen niet onthouden. Hij is gemaalt door Sheila & Tim. Zij is ook archeozoologe...

Boozless in Salisbury

Vandaag was de laatste dag van het jaar bij Wessex. Als lid van het buiten-speel-team moest ik natuurlijk naar buiten, naar Popley bij Basingstoke. Daar is een groot terrein dat helemaal bebouwd gaat worden met echt engelse huizen. Dat wil zeggen met huizen van schoenendoosformaat. Het ziet er wel aardig uit, maar ze zijn wel erg klein, een formaatje schoonmoeder zullen we maar zeggen... Zoals de rest van de Belegschaft in het bedrijf hadden ook wij het helemaal gehad en keken we vol verlangen uit naar de vakantie, zeker met die asociaal lage temperaturen van de laatste weken. De opgravingsleider zag het net zo, met als resultaat dat we de dag rustig begonnen met thee (ik als buitenlander - a legal alien zoals ze mij noemen naar het bekende liedje van Sting - dronk natuurlijk koffie) in de keet. De manager was gisteren langs gekomen en had het een en ander voor ons meegenomen. Dat was niet allemaal op gekomen, vandaar dat we bij de thee en koffie ettelijke repen chocolade konden verorberen. Daarna hebben we wat grond/ijs verzet en wat papierwerk ingevuld en na ongeveer twee uur mochten we inpakken. Dat was dus een volstrekt zinloze opgravingsdag, zeker als je bedenkt dat het een uur rijden van bedrijf tot opgraving is. Maar goed, het was de laatste dag en mij zul je daar niet over horen klagen.

Hierna gingen we naar het huis van onze opgravingsleider in Southampton. Dit was om drie redenen: 1) zo kwamen we niet te vroeg terug op het bedrijf met alle nadelige gevolgen van dien, zoals het vervullen van andere werkzaamheden. 2) de opgravingsleider had weer een hoop hout uit de containers op de bouwplaats gered, dat naar zijn huis moest; handig voor in de open haard. 3) de opgravingsleider wilde zijn eigen auto thuis stallen (hij komt met eigen vervoer naar de opgraving) en met de bedrijfswagen mee terug zodat hij zich in Salisbury lekker zou kunnen laten vollopen. En daarmee zijn we bij het volgende thema aanbeland, waar jullie natuurlijk al vol spanning op zaten te wachten: de CHRISTMAS PARTY van WESSEX!

Dat feestje was afgelopen woensdag en wij waren heel benieuwd of het waar was wat gezegd werd: Wessex + Christmas party = knokpartij. Al van te voren was er onenigheid ontstaan over de dag van het feestje. De lagere regionen binnen Wessex vonden woensdag niet goed gekozen omdat ze dan de volgende dag weer moesten werken en zich dus niet gewoon konden laten vollopen. De hogere regionen lieten zich niet vermurwen en zo liepen Jes en ik op woensdagavond door de kou in middelmatige deftigheid naar de Rugby club, de enige gelegenheid die de Wessex party nog onderdak durfde te verlenen. Gewapend met camera en vol verwachting zagen wij de avond tegemoet. Het viel mee en tegen. We hoefden de camera niet te gebruiken want ... er gebeurde niets! Het was gewoon een gezellige avond. Wel werd er heftig gedronken maar de collegae raakten op een prettige manier beneveld. Het eten was kwalitatief en kwantitatief in orde, beter dan in Warminster vorige week. De reden voor de rustige avond was waarschijnlijk het gebrek aan fieldstaff, de graafslaven waren in grote getalen weggebleven. We zaten voornamelijk tussen binnen-mensen.

De fieldstaff heeft vandaag zijn eigen 0nofficiele feestje in de stamkroeg in Salisbury. Dat stond vandaag nog eens groot aangekondigd op het mededelingenbord. Het is jammer dat ik de camera niet mee had, want de mededing was echt engels. Het kwam er op neer dat we allemaal moesten komen om ons, om het plat te zeggen, totaal klem te zuipen. De collegae die ik gesproken heb, vonden dat een fantastisch vooruitzicht. En dit doen ze dus ongeveer een keer in de week...

Wij hebben nu vakantie. Bedankt voor alle Kerst- en Nieuwjaarskaarten. Ze hangen mooi in het midden van de kamer. Als jullie geen kaart van ons hebben gehad, kijk dan even in de mailbox; misschien zit hij daar in. Ook niet? Stuur dan even een berichtje om een politiek correcte kerstwens te krijgen. Ja, ook dat is engels...

Kerstperikelen

Zo, tijd voor weer eens wat geleuter over onze belevenissen op het eiland. Onze mede-eilanders zijn inmiddels helemaal gek van de kerstdrukte en hun kwakkelende credit cards. In de stad kun je al weken elke dag over de hoofden van de gelukkige consumenten lopen. Gelukkig heeft het dominante kerst-gen van de Engelsen ook zo z'n goede kanten. Zo staat het leger er weer vrolijk op los te blazen, staan er mensen gezellig carols te kwelen in de winkelstraat en zijn er een hoop kerst-activiteiten in de Cathedral. Nu hebben jullie al kunnen lezen over de advent-processie "From Darkness to Light", inmiddels hebben we echter al weer een hoop nieuwe middeleeuwse gebruiken mogen aanschouwen. Zo was er vorige week de Boy Bishop Ceremony. Dit betekent dat de bisschop z'n macht tijdelijk overdraagt aan het hoofd van het jongenskoor. Het gaat terug op een passage uit het grote boek waar Jezus aangeeft dat de kinderen het ware geloof hebben. Dit hebben ze in de Middeleeuwen vermengd met de legende van Sinterklaas en daarom worden er tijdens de ceremonie Sinterklaasliedjes gezongen. Het was zo "druk" dat we lekker in de koorbanken mochten zitten. De kinderbisschop werd met de mantel, mijter en staf van de echte bisschop bekleed en mocht toen de mensen zegenen en een preek afsteken. En dat deed de twaalfjarige Jack met verwe! Hij sprak de rechten van het kind aan en vertelde over de Sinterklaasgebruiken in Oosteuropa. En legde even haarfijn uit dat de Engelse Kerstman niemand minder is dan Sinterklaas. Maar dat wisten we natuurlijk al; commercieel geintroduceerd door Coca Cola een eeuwtje geleden. Verder vond Jack z'n nieuwe kleren "awesome"! We couldn't agree less.

Vorige week woensdag hadden we ons eerste kerstdiner met de afdeling finds van Wessex. Dat houden ze al sinds jaar en dag in een restaurantje in Warminster. Misschien herinneren jullie je nog van vorig jaar dat je daar heel weinig voor veel kreeg... Een gewaarschuwd mens telt echter voor twee, en dus werd er vooraf een flinke boterham genuttigd! Eenmaal op het station op ons kerstbest, bleek de trein ruim een half uur vertraging te hebben. Toen hebben we er ook nog maar een muffin ingekiept... Eenmaal aangekomen bij het restaurant, zat de stemming er al iets te goed in. Collega's hadden mij 's middags al onthuld dat ze eerst even zouden gaan indrinken. Nou, daar hadden ze zich duidelijk aan gehouden... En met de biertjes, flessen wijn en tenslotte het echt zware geschut, werd het er niet beter op (lekkere agressieve stemming met veel gepest van een bepaalde collega en niemand die ingrijpt!). Toen men uitgebreid de geschlachtsdelen van de directie met de worteltjes en parsnips op tafel begon te vergelijken, nam onze plaatsvervangende schaamte wolkenkrabber-formaat aan. Gelukkig ging de laatste trein lekker vroeg en konden we na bijna drie uur opgelucht vertrekken. Met de deurklink nog in de hand keken we elkaar aan en zeiden tegelijk: Volgend jaar zonder ons! Het eten smaakte net als vorig jaar ook niet echt en met name het toetje moest je zoeken met een vergrootglas. Dan maak je dus geen goede beurt bij iemand die zich noodgedwongen door de andere gangen heen eet om vervolgens van het toetje te genieten. Gelukkig hebben onze "voorbereidingen" er wel voor gezorgd dat we dit jaar niet weer hongerig voor het raam van de afhaal-indier stonden!

Vrijdagavond waren we weer in de Cathedral te vinden. Dit keer om naar de Messiah te gaan. Helaas waren we een beetje laat met boeken en zaten we dus behoorlijk achteraan. Dan verliest het Hallelujah wel een beetje aan kracht; maar verder was het prachtig. Het werd gezongen door het eigen meisjes- en mannenkoor van de Cathedral. Afgezien van de koorpartijen en de sopraanstem, werd alles door de mannen gezongen. Dat werden dus altpartijen in falset. Houd ik persoonlijk niet zo van, maar is natuurlijk wel waarheidsgetrouw. Ook hier hebben we ons hogelijk verbaasd over het gedrag van onze mede-eilandbewoners. Vele kwamen te laat. Hele volksstammen stonden subiet op na het Hallelujah. Hoewel het programmam duidelijk aangaf dat deel III ook nog gewoon kwam. Nu geef ik ruiterlijk toe dat ik het persoonlijk ook leuker had gevonden als Handel bij het Hallelujah gestopt zou zijn, maar dat deed die eigenwijze Duitser nu eenmaal niet. Bovendien zit in deel III wel het prachtige "I know that my redeemer liveth". En toen het orgel nog nagalmde van de laatste noot van het allerlaatste stuk, liepen de meesten al naar buiten! How utterly rude and offensive!

Fazit: We zullen wel nooit compleet integreren! (maar lachen/verbazen blijf je je wel!).