't Schiet niet op...

Ja, ons verslag van de vakantie schiet weer eens lekker op maar niet heus! De dinsdag zijn we naar het openluchtmuseum Glentleiten bij Großweil geweest. Een heel mooi park met een heleboel oude gebouwen uit Beieren. Met name het weven en de verschillende molens aangedreven door het water waren erg leuk om weer eens te zien. Ook hebben we uitgebreidt foto's gemaakt van de muurschilderingen die in de mooie kamers van de boerderijen te vinden waren. Helaas hadden we een beetje pech met het weer en dus hebben we ons bezoek op een gegeven moment moeten staken. Hebben we mooi wel een goed excuus om gauw nog eens langs te gaan!

Drie weken terug zijn we in het weekend wezen wandelen rond het stationnetje Virginia Water dicht bij Londen. Eerst gingen we door het Wentworth Estate. Hier wonen mensen als Cliff Richard en de Sultan van Brunei. Maar wat een nep zeg! Huizen met dorische zuilen en andere stijlistische faux pas. En iedereen natuurlijk een neorm hek om z'n huis met miljoenen bordjes die je vertellen dat dit prive is en wie de zaak bewaakt. Nee, rijk zijn is mij te vermoeiend! En door het hele estate loopt een golfbaan. Best lastig. Staan er dus bordjes langs de wegen die de golfbaan kruizen dat je op moet passen voor langsvliegende ballen... Jaja, dat kan alleen in Blighty! Nou, wij waren meer onder de indruk van een asiatisch hertje dat ons midden op de weg stond aan te gapen.

Via het Estate ging het naar Victoria Lake. Een aangelegd meer op de kroondomeinen van Liz en Phil. Daar staat naast een gigantische totempaal (kadootje van de Quakuitls uit Canada) ook een aantal ruines van Leptis Magna. Geen grap. Die maffe koninklijke familie hier heeft die dingen dus in Lybië laten afbreken en hier weer opgebouwd. Maar goed, wij konden vast kennismaken. We zijn nu wel heel nieuwsgierig naar de rest. Gelukkig is het nog maar 147 nachtjes slapen voor we naar Tripolis vliegen!

Gisteren hebben we wat aan het onderhoud van onze sociale contacten gedaan: we zijn naar de Garden Party van de Bishop geweest. Dat doen hij en z'n vrouw elk jaar om geld in te zamelen voor het medisch project in Sudan. Allemaal oud-Engelse spelletjes voor het goede doel en natuurlijk cake, aardbeien met slagroom en koffie, eveneens voor het goede doel. Patrice demonstreerde z'n aviatische kwaliteiten en vouwde een van de beste vliegtuigjes. Ik kreeg een spontane aanval van beroepsdeformatie en keek schaap Humphry eens even in z'n bek om te schatten hoe oud het beestje was. Hij bleek 8 jaar en een paar maanden te zijn en daar zat ik met m'n negen jaar mooi niet ver naast. Helemaal onbetaalbaar waren de gezichten van de Bischop en z'n vrouw toen ik vertelde hoe ik aan m'n informatie was gekomen... Verder hebben we ook nog een ritje gemaakt in een autootje uit 1908! Een echte engelse dame rijdt dat ding al d'r hele leven en je komt haar regelmatig tegen in de Close. Fantastisch! Voor de kinderen was er overigens ook een wel heel bijzondere variant van Ezeltje-prik-je: bischopje prik je. Karikaturen van de bischop en z'n kollega uit Sudan waarop je de mijter moest prikken. Ja, die Angelicanen hebben wel humor!

Grüß Oberwesen?

Daar zijn we weer met het volgende deel van onze zeer geslaagde vakantie in Bayersoien. Natuurlijk moest Patrice ook kennismaken met mijn grote held, en wat de kastelen, grotten en etensliftjes betreft, grote voorbeeld: Ludwig II. Op naar Neuschwanstein dus. Het kasteel dat Disney als voorbeeld gebruikte voor dat van Doorenroosje. En we hebben meteen en goede kant van de recessie leren kennen... geen rijen mensen voor Neuschwanstein. We mochten er na 40 minuten wachten voor de duitse rondleiding al in. En dat na heerlijk op een bankje in het zonnetje te hebben gezeten. Dat herinner ik me als kind wel anders... De rondleiding ging natuurlijk weer in een rassant tempo, maar het was wel heel leuk om het allemaal weer eens te zien. Lekker veel bladgoud en andere bling bling! Omdat Ludwig ging zwemmen-met-fatale-afloop voordat het kasteel helemaal af was, is met name de tweede verdieping niet af. Hier hebben ze nu een heel leuk sjiek café ingericht met blik op de Forggensee. En, alweer dankzij de recessie, waren wij de enige twee gasten die hier van een welverdiende chocolademelk met schwarzwalderkirschtorte zaten te genieten. Waan je je toch glad in 1885!

Na de pitstop was het tijd voor een bezoekje aan de Marienbrücke over de Pöllatschlucht. Dat ding is verrekte hoog en wiebelt lekker, bovendien kun je tussen de planken door kijken. Maar mooi is het wel. Prachtig zicht op Neuschwanstein en prachtig zicht op het water dat onder je door raast.

's Middags zijn we naar Füssen gereden. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar dankzij een wegomlegging net na Schwangau, kwamen we er per ongeluk uit. Hier hebben we lekker geboemeld en de kerk van St Mang bekeken. Hier is duidelijk het devies "Overdaad schaadt niet" en dus kun je je vergapen aan Kees en Miep in overdadig goud. Tierelantijntjes hier, nog wat goud daar, het vierde been van Johannes de doper prachtig verpakt in nog meer goud ginder etc. En te midden van dat alles, een heel modern plexiglazen altaar ter ere van de zaligspreking van Franz Xaver Seelos. Als je dus iets foeilelijks gratis van het Vatikaan wilt hebben, moet je zieltjes gaan winnen in de Verenigte Staten (makkelijk te vermijden dus!).

Tegenover de kerk, staat het Hohes Schloss. De burcht van Füssen. En de binnenplaats is erg grappig. Daar is op alle muren in Trompe l'oeil stijl van alles geschildert. Ramen, deuren, torrentjes. Net echt, maar toch lekker allemaal nep. En alles natuurlijk weer heel overdadig! Tijdens het shoppen kwamen we bij de wereldwinkel, tot groot verdriet van Tries, een olifantentheepot tegen. Van precies dezelfde stijl als mijn Vietnamees theeservies. Die moest dus mee! En die staat nu te pronken in de kast van Gerold.

Oh ja, en de titel van dit stuk. Nou, ze zeggen in Beieren toch altijd Grüßgott. In echte britse over-politiek-correcte-stijl zou dit nu dus eigenlijk verandert moeten worden in bovenstaande, hihi!

Bayersoien

Vorige week zijn we heerlijk een weekje weg geweest. Op naar Beieren. Vliegen van Heathrow naar München en dan een autootje huren om naar Bayersoien te crossen. Daar heb ik met mijn ouders en mijn zus een aantal jaar achter elkaar vakantie gevierd op de boerderij van familie Maier en dat wilde ik nog wel eens dunnetjes over doen. Bovendien kon Tries het dan ook eens een keertje zien. Het weerzien met familie Maier was allerhartelijkst en het was erg leuk om te zien dat iedereen toch ondertussen 17 jaar ouder was geworden. Wel was het even omschakelen van hoogduits op beiers. Maar ook dat ging aan het eind van de week perfect.


Na aankomst hebben we eerst eens een rondje rond het meer gelopen. Gelijk bij de eerste bocht het bos in, liepen we zowat een ree omver! Na onze wandeling was het inmiddels tijd voor de eerste kennismaking met de beierse schijf van 5: goulash en worstjes met brood als diner!


De volgende dag konden we geen brood krijgen, want de bakkertjes zijn gesloten op zondag. Dan maar naar het Parkhotel voor een gigantisch ontbijtbuffet. Lekker in het zonnetje op het terras genoten van verse zalm, allerlei zoete en hartige broodjes, fruit, müsli, yoghurt, kwark, kaas, vleeswaren, etc. Toen bleek het ook nog eens moederdag te zijn en werden alle vrouwen extra in het zonnetje gezet met een lekker gebakje. Daarna Tries afgeleverd bij St Georg voor een "echte" mis. Ik heb me in de tussentijd heerlijk op het bankje voor de boederij gezet en lekker bijgeklept met de boerin en tante Käte.


's Middags zijn we naar de Schleierfälle gewandeld. Dat had ik nog in herinnering als een groot watergordijn dat naar beneden stroomde. De wandeling erheen was erg mooi met veel afdalen en klimmen totdat je in het dal van de Ammer bent. Alleen viel de waterval zelf een beetje tegen. Het bleek al meer dan een maand niet geregend te hebben, dus was er niet zoveel water; alleen een paar kleine straaltjes. Bovendien heeft het hoogwater van 1997 bijna de hele cascade ondergraven, laten instorten en weggespoeld. Heel erg jammer. Maar we vonden wel een nieuwe waterval vlak bij de Soiermühle. Op de terugweg bleek dat niet alle bordjes met Bayersoien er op ook daadwerkelijk naar Bayersoien leiden... Na een flinke omweg zijn we toch uiteindelijk weer op de boerderij beland. En daar zat inmiddels de gehele familie Maier aan de Kaffee und Kuchen en mochten wij lekker een vorkje meeprikken. Bovendien werd ons meegedeeld dat er 's avonds een rondleiding zou zijn.


Stipt om zeven uur plukten wij boer Sepp uit de stal voor onze rondleiding. Eerst ging het in de kelder om daar het waterkanaal dat hij recent heeft her-opgegraven (hij is er mee in het Guiness book of records gekomen) te bezichtigen. Het gaat hierbij om een waterkanaal dat onder de boerderij doorstroomde (van het ene meer in het andere meer) om de latrines schoon te spoelen. Aan het eind van de 19de eeuw was de boederij een vakantiehuis voor de studenten van de Ritterakademie van klooster Ettal. Deze rijkeluiskindertjes wilden natuurlijk niet boven een beerput hangen en dus bedacht men iets beters. Dat deel van het kanaal dat van de kelder naar het meer pal achter de boerderij loopt, kun je helemaal doorlopen. Aan het einde heeft Sepp een zelfgemaakt waterrad van wagenassen geknutseld en het water spettert er lekker uit. Na de tunnel was het tijd voor het grooste hangende museum zoals Sepp het zelf noemt. Hij verzameld allerlei oud (landbouw)gereedschap en andere curiosa. Heel erg leuk om te zien en nog erg leerzaam ook. Al met al een geslaagde eerste dag op de boerderij!

Verhuisd!

Op de laatste schilderijen aan de muren na, zijn we gesetteled in ons nieuwe huisje! De stilte van de stad is een absolute verademing na het lawaai van de ring road. We worden wakker van de vogeltjes die in de struiken en bomen langs de waterkant voor ons huis zitten. Rond het huis mogen geen auto's rijden: voorkant ligt aan een stukje gekanaliseerde Avon en de achterkant grenst aan de achtertuinen van de buren. Heerlijk!

En we hebben ook geen enkel stukje vloerbedekking meer! Alles is of hout, of plavuizen of linoleum. De stofzuiger kan voortaan dus op halve kracht zuigen (en ik gooi niet meer bij het verwisselen van de zak het halve tapijt weg!). Voor we gingen verhuizen, hebben we de beide slaapkamers en de woon/eetkamer helemaal opnieuw geschildert. Beetje bij beetje zullen we ook de keuken, het hok, de badkamer en de overloop nog een likje geven.

Pap en mam hebben het nieuwe huisje al kunnen bewonderen, want die waren er de afgelopen week. Ook Stimpy kan de move wel waarderen. Hij heeft meteen "leuk" kennis gemaakt met de buurkatten en is hele dagen druk met het markeren van de tuin met eau de Stimpy... Tot slot volgen hier nog wat foto's:

De voordeur.

De woonkamer.

De eetkamer.

De slaapkamer.

De werkkamer.
De badkamer.

Met engeltjes!

En tot slot de achtertuin.

P.S. Mocht je ons nieuwe adres niet ontvangen hebben (ik ben ook maar een mens, ja heus...), meld je dan even. Het telefoonnummer en de emailadressen blijven hetzelfde.

Tries heeft geholpen de Neanderthalers om te leggen...

Maar gelukkig weten we nu ook waar hij z'n creativiteit van heeft: van de Cro-Magnon! Eindelijk is ook Tries z'n spuug goedgekeurd en hebben ze z'n DNA kunnen testen. Hij heeft de R1b marker op z'n Y chromosoom en is dus de mannelijke variant van de illustere H-tjes. Eenmaal uit Afrika zijn we dus in Europa blijven hangen.

Ik mag dan wel de mannelijke variant van de H zijn, maar mijn voorouders hebben wel een heel andere route afgelegd dan die van Jessica. Wij behoorden tot de tweede emigratie golf die Afrika voor gezien hielden, dit in tegenstelling tot Jessica & cs. die het kompas nog niet hadden uitgevonden en mooi de verkeerde kant uit liepen; naar het westen dus. Zij merkten pas millennia later waar de uitgang van Afrika zat. Mijn voorouders daarentegen zaten toen al bijna, via Saudië Arabië, Tadjikistan en Centraal Azië, in West Europa. Dan komt het deel waar mijn familie waarschijnlijk wat minder trots op is: we waren de eersten die Europa binnentrokken, ergo, we hebben ons ijverig beziggehouden met het omleggen van de oerinwoners, de Neanderthalers. Toen Jessica eindelijk eens in Europa kwam kijken, waren Neanderthalers enkel nog maar een legende.

Tijdens de laatste IJstijd probeerden we het in Spanje wat warmer te krijgen. Toen het klimaat verbeterde, zo'n 10.000 jaar geleden, ging het weer noordwaarts. Onderweg beschilderden mijn voorouders een paar grotten in Spanje en Zuid-Frankrijk (mijn familie heeft de 'handtekening' uitgevonden!), totdat we ons in Nederland vestigden. Het is jammer dat we niet precies weten hoe we in Nederland zijn gekomen. Daar heb ik natuurlijk wel theorieën over, maar dat bewaar ik wel voor later als er meer bewijsmateriaal is...

Fiets in vriezer?

Ja, je blijft hier lachen! Heb net een nieuwe verzekering afgesloten voor het nieuwe huis (gaat per huis en die van hier kan dus niet worden omgeschreven naar daar, balen!). Staat daar toch echt in de voorwaarden dat de inhoud van m'n vriezer is verzekerd voor maar liefst 250 pond (geen idee hoe ik zoveel voedsel in mijn kleine vriesvakje krijg!) en onze fietsen maar voor elk 200 pond. Effe kijken of het past...

Verhuizen

Ja, wij gaan ons maar weer eens aan onze favoriete hobby wagen: wij gaan verhuizen. We blijven wel binnen Salisbury, maar gaan naar een straatje in de stad langs de rivier de Avon. Alleen, verhuizen is hier een enorm gedoe! Eerst moet je een nieuw huisje vinden en daar dan een deposit van 100 pond voor betalen (die je ook kwijt bent, mocht je je bedenken). En dan geef je de letting agent toestemming om werkelijk alles van je te weten te komen: ze nemen een kijkje in je bankrekening (nee, geen credit check; echt een kijkje in je maandelijkse inkomsten en uitgaven om te kijken of je de huur wel kunt betalen), dan willen ze verschillende referenties (huidige huur baas en huidige letting agent, werk van mij, werk van Tries, vriend van mij, vriend van Tries etc!). En dat kost dan ook nog allemaal een lieve duit. Maar goed, we zijn door de ballotage commissie. Dan moet je je afmelden bij je huidige huurbaas en je huidige letting agent. Die zijn natuurlijk awfully sorry dat je gaat etc. En dan begint het gedonder pas echt: het huidige huis moet opnieuw verhuurd worden. En daar mag jij als vereerde huidige huurder je volle medewerking aan geven!

Dus moet je thuis zijn als de letting agent er in wil. Ja, je mag ook gewoon de sleutel afgeven en open huis worden, maar dat zie ik niet zitten. Ik houd nu eenmaal van een beetje privacy! Dus had ik gister Becky de letting agent (of gewoon huppelkut for short) en zij was hogelijk verbaasd dat het huis er zo goed onderhouden uitzag en dat wij dat gedaan hadden. Jaja, elke huurder schijnt hier nu eenmaal de zaken grondig te "verbouwen"... En toen belde het huppeltje dus vanmorgen op hoge poten naar m'n werk om precies negen uur. Ze moest en zou me spreken. Ik was er echter nog niet, want het toilet was gaan lekken en dus kwam de loodgieter met gillende sirene. Toen hebben ze me van het werk gemaild dat ik snel huppeltje moest bellen, want het was heel belangrijk. Bleek het dus gewoon te gaan om een afspraak met de man die het energiecertificaat gaat opstellen voor dit huis. Hij wilde nog vanavond komen. Nou, ik heb hem net weer uitgelaten. Moest daarvoor wel een half uur eerder van huis weg. Leuk, he die Engelsen.

Verder hebben we ook een brief gekregen van huppeltje. We moeten het huis helemaal keurig netjes opleveren en ze heeft maar vast een handig lijstje van zo'n 20 punten opgesteld die gedaan moeten worden. Daaronder bevinden zich zaken als het professioneel laten reinigen van de vloerbedekking (wordt gedaan voor een krappe 150 pond), het omspitten van de gehele tuin, het verwijderen van kattenpoep uit de gehele tuin etc. Niet dat wij nou in een schoon huis kwamen hier (of straks in het nieuwe). Het vet zat een centimeter dik op de muren van de keuken, de badkamer was ranzig, de muren vies en de tuin hadden ze zeker niet gespit! Maar helaas. Wij zullen wel moeten. We zijn immers buitenlanders en daar zetten ze hier wel een vergrootglas op... (jaja, so much voor de beleefde Brit!).